Ο χρόνος ως ταξίδι αυτογνωσίας, τώρα σε μία αίθουσα κοντά σας

Μία συνεκτική ματιά στην πρώτη αληθινά ενδιαφέρουσα κινηματογραφική εβδομάδα του 2017.

Η κινηματογραφική εβδομάδα που διανύουμε σηματοδοτεί ότι έχουμε αφήσει πλέον πίσω την περίοδο των Όσκαρ και τις ταινίες που πρωτοστάτησαν στην λαμπερή τελετή και έχουμε εισέλθει για τα καλά στη νέα σεζόν. Και είναι πραγματικά σημαντικό ότι αυτή η μετάβαση συμβαίνει με μία εβδομάδα που μπορεί να χαρακτηριστεί ως η πιο ενδιαφέρουσα της χρονιάς ως τώρα, με τις ταινίες που κυκλοφορούν να αξιοποιούν τον παράγοντα της νοσταλγίας και να καταθέτουν μία άποψη πάνω στην έννοια του χρόνου, τόσο ως γενικότητα αλλά και στα πλαίσια του σινεμά.

Η ταινία της εβδομάδας για τους περισσότερους είναι το «Logan», η τελευταία δηλαδή εμφάνιση του Χιου Τζάκμαν ως Γούλβεριν στη μεγάλη οθόνη. Ο πιο δημοφιλής από όλους τους X-Men εμφανίζεται εδώ γερασμένος και ανίσχυρος σε σχέση με ό,τι τον έχουμε συνηθίσει, περνώντας την τελευταία του και πιο δύσκολη περιπέτεια στο πλευρό του Professor X, με τον Πάτρικ Στιούαρτ να κλείνει και αυτός το κεφάλαιο με τον χαρακτήρα του. Και είναι η πρώτη φορά που ο Γούλβεριν έρχεται αντιμέτωπος με το χρόνο, καθώς η αθανασία του δεν επέτρεψε στις προηγούμενες ταινίες του να αντικρύσει τον θάνατο. 

Βρισκομαστε 17 χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του Τζάκμαν ως Γούλβεριν στο σινεμά και καθώς και ο ίδιος, παράλληλα με τις περιπέτειες του χαρακτήρα του, έχει περάσει και μία προσωπική μάχη με τον καρκίνο του δέρματος, το «Logan» προσφέρει στον Αυστραλό ηθοποιό την ευκαιρία να δώσει ένα ηρωικό τέλος στο σημαντικότερο κεφάλαιο της καριέρας του. Δεν είναι τυχαίο που ο τίτλος του φιλμ αναφέρεται στον Λόγκαν, τον άνθρωπο δηλαδή πίσω από τον Γούλβεριν. Το «Logan» ανατρέπει όσα ξέραμε για τις ταινίες με τους σούπερ ήρωες απλά και μόνο επειδή είναι αρκετά γενναίο ώστε να δώσει ένα ταιριαστό κλείσιμο, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ατελείωτα franchise που επιβιώνουν με την προοπτική «μιας ακόμη συνέχειας». Είναι πρωτόγνωρο να βλέπουμε μία υπερηρωική ταινία να αποδέχεται την επίδραση του χρόνου ως έχει και τα αποτελέσματα είναι αληθινά συγκινητικά. 

Η μεγάλη επιστροφή είναι βέβαια αυτή που ήρθε με το «Trainspotting 2». Ο Μαρκ Ρέντον και η παρέα του γυρίζουν στα ίδια λημέρια των δρόμων της Σκωτίας, μόνο που αυτή τη φορά έχουν 20 χρόνια επιπλέον στην πλάτη τους και βρίσκονται πια στα 40s τους, προσπαθώντας να αναβιώσουν τη σπίθα του παρελθόντος ενώ γύρω τους ο κόσμος έχει αλλάξει ριζικά όσο και οι ίδιοι.

Μία από τις κεντρικές ιδέες του εμβληματικού για τη δεκαετία των 90s πρώτου «Trainspotting» ήταν ότι υπάρχει μία στιγμή στη ζωή σου που είσαι νέος και μπορείς να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει εδώ και τώρα και να το εκφράσεις και πριν το καταλάβεις χάνεις αυτή την ικανότητα και ο χρόνος σε προσπερνά. Ε, λοιπόν ακριβώς αυτό συμβαίνει με το «T2», μία ταινία που θα αποκήρυσσαν μετά βδελυγμίας όλοι οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες όταν βρίσκονταν στα 20s τους. Παρόλα αυτά, ακριβώς για αυτόν τον λόγο η ταινία έχει ένα νόημα ύπαρξης, εκφράζοντας την κρίση της μέσης ηλικίας και το οριστικό πέρασμα της νιότης με έναν τρόπο που τουλάχιστον δεν είναι αδιάφορος. Όσοι λάτρεις της πρώτης ταινίας είναι φανατικοί πολέμιοι του φιλμ μάλλον δε συνειδητοποίησαν ότι αντικατοπτρίζει τον εαυτό τους στον καθρέφτη. 

Τέλος, μία ταινία που κυκλοφόρησε αυτή την εβδομάδα και αξίζει την προσοχή σας είναι «Η πιο ευτυχισμένη μέρα στη ζωή του Όλλι Μάκι». Μπορεί να έχουμε μάθει το φινλανδικό σινεμά μέσα από τον Άκι Καουρισμάκι, ωστόσο αυτή η μεταφορά της αληθινής ιστορίας ενός Φινλανδού πυγμάχου που το 1962 έδωσε τον σημαντικότερο αγώνα της ζωής του, μόνο για να χάσει και να χαρακτηρίσει τη συγκεκριμένη μέρα την πιο χαρούμενη της ζωής του.

Το φιλμ είναι ασπρόμαυρο με έναν τρόπο σαν να γυρίστηκε όντως στα 60s και λειτουργεί σαν υπαρξιακή κωμωδία, με τον Όλλι Μάκι να κάνει τα πάντα για αυτό τον αγώνα, όχι επειδή το θέλει ο ίδιος, μα γιατί αυτή είναι η απαίτηση που αντανακλάται πάνω του από ένα ολόκληρο έθνος. Και χάνοντας τον αγώνα καταλαβαίνει ότι είναι πια απελευθερωμένος να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει και να αφοσιωθεί στη ζωή του, την οποία θα φτιάξει όπως αυτός θέλει. Το πεπερασμένο του χρόνου συναντά τις προσδοκίες που έχει η κοινωνία από εμάς και μαζί συγκρούονται με τη θέληση του ανθρώπου να ευτυχήσει με τον δικό του τρόπο. Η ταινία έχει διάφορα επίπεδα ανάγνωσης πίσω από την «παιχνιδιάρικη» επιφάνειά της και το βασικό μήνυμα είναι η αξιοποίηση του χρόνου μας όπως επιθυμούμε εμείς να τον ξοδέψουμε, ακόμη και αν αυτό θεωρείται ως αποτυχία για την πλειοψηφία της κοινωνίας. 

ΓΜ

διαβάστε επίσης
  • ΟΛΑ
  • ΣΙΝΕΜΑ