«Sherwood»: Μια σειρά πολύ καλή για να τη χάσεις

sherwood
ΤΡΙΤΗ, 19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022

Η σειρά προβάλλεται στο Cosmote TV.

Καταπληκτικό καστ, ιστορία εμπνευσμένη από τις δολοφονίες δύο ανθρακωρύχων, μια ολόκληρη ανάλυση για το απεργιακό κίνημα και τις κοινωνικές προεκτάσεις της έχθρας με βάση το δίπολο απεργός-απεργοσπάστης, και πάνω από όλες τις ουλές του παρελθόντος.

Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που διακρίνουν τη σειρά «Sherwood» του BBC, με την υπογραφή του Τζέιμς Γκράχαμ, στην ιδιαίτερη πατρίδα του οποίου (Νόττινγχαμσιρ) συνέβησαν οι δολοφονίες το 2004.

Η σειρά είναι υπέροχη, γι’ αυτό και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ανανεώθηκε.

Η ιστορία της σειράς διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωριό πρώην ανθρακωρύχων, όπου δύο ξεχωριστοί μεταξύ τους φόνοι μέσα σε δύο βδομάδες καταλήγουν σε μια τεράστια αστυνομική έρευνα στο δάσος του Σέργουντ. «Για να λύσουν τις δολοφονίες, οι επιθεωρητές της αστυνομίας ΄Ιαν Σεν Κλερ από την τοπική Αστυνομία και ο Κέβιν Σόλσμπερι από την Μητροπολιτική Αστυνομία , πρέπει να συνεργασθούν και να θάψουν έναν ανταγωνισμό που κρατά από το 1984, σε μια τοπική κοινωνία ήδη εξαθλιωμένη από τις συνέπειες της απεργίας και διχασμένη ως προς την παρέμβαση της Μητροπολιτικής Αστυνομίας».

Ξεκινώντας από τις δολοφονίες που λαμβάνουν χώρα στο παρόν της σειράς, οι ρίζες της ιστορίας βρίσκονται στην απεργία των ανθρακωρύχων στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ο Γκράχαμ λοιπόν έχοντας μεγαλώσει στην περιοχή, παίρνει το παρελθόν και το μεταμορφώνει σε μια άκρως γοητευτική ιστορία, δημιουργώντας ένα ψηφιδωτό ενός τόπου που δεν μπορεί να ξεπεράσει τη θλίψη μιας άλλης εποχής, μιας κοινωνίας ανθρώπων που δεν έχουν ξεπεράσει τις έχθρες τους, αν και συνδέονται ακόμα ο ένας με τον άλλο.

Η έννοια της αντιπαράθεσης, του διαχωρισμού σε δύο ομάδες με βάση τη λέξη-δηλητήριο «απεργοσπάστης», βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας, αν και παίρνει δυναμική από το παρελθόν. Και είναι τρομερά επιτυχημένος ο τρόπος που οι συντελεστές της σειράς καταφέρνουν να δείξουν πώς έχει διατηρηθεί μετά από χρόνια η ένταση μεταξύ των κατοίκων της περιοχής, με αφορμή τις δολοφονίες και τις έρευνες της αστυνομίας που ακολουθούν.

Είναι επίσης αξιοπρόσεχτο το γεγονός ότι ξέρουν να κρατάνε το μέτρο, αποκαλύπτοντας σταδιακά την έκταση της κακοφορμισμένης πληγής της συγκεκριμένης κοινωνίας. Με την ίδια μαεστρία η σειρά αφήνεται να ακολουθήσει τις θεωρίες που άλλοτε προωθούν και άλλοτε βαλτώνουν τη δράση.

Τελικά πρόκειται για μια άρτια σειρά που προφασίζεται την αστυνομική αλλά στην ουσία δεν αφορά ιδιαίτερα το έγκλημα ή τους εγκληματίες. Γι’ αυτό άλλωστε μας τους αποκαλύπτει πολύ νωρίς. Ούτε αφορά το κυνήγι των αρχών για τη σύλληψη των υπευθύνων, αν και το χρειάζεται ως αφετηρία για να πει την ιστορία μιας καταπιεσμένης, βαθιά διχασμένης αλλά και κουρασμένης από τη θλίψη κοινωνίας.

Και αυτή η κοινωνία στη σειρά έχει πρόσωπο, τη χήρα του πρώτου θύματος (Λέσλι Μάνβιλ). Άκρως γοητευτική και πειστική ερμηνεία, μας παρασέρνει στο σοκ της θλίψης για το χαμό του συζύγου της, αλλά περισσότερο από όλα μας μεταδίδει την κούρασή της για τις αντιπαραθέσεις και τις διχόνοιες. Και είναι αυτή που πρώτη ρίχνει τα τείχη της προσωπικής της έχθρας- τρομερή η σκηνή που μιλάει με την αδερφή της έχοντας ανάμεσά τους ένα τοίχο- για να «φωνάξει» στο τελευταίο επεισόδιο πόσο έχει βαρεθεί να βλέπει να χάνει η εργατική τάξη καθώς δεν είναι ποτέ ενωμένη. 

ΙΩΑΝΝΑ ΒΑΡΔΑΛΑΧΑΚΗ- [email protected]