Η παραγωγή της Cosmote TV καταπιάνεται με τη μεγαλύτερη ληστεία στην ελληνική ιστορία. Αλλά δεν είναι το ελληνικό «Casa de Papel».

Είναι μία από τις ακριβότερες παραγωγές μυθοπλασίας των τελευταίων ετών στην Ελλάδα και από τις ελληνικές σειρές που μπορούν να «σταθούν» εκτός Ελλάδας. Το «Ριφιφί» του Σωτήρη Τσαφούλια δεν είναι απλά πιθανόν η καλύτερη σειρά που έχει σκηνοθετήσει μέχρι στιγμής αλλά μια σειρά που ξεφεύγει από τον χαρακτηρισμό «για ελληνική καλή είναι».

Το ριφιφί του αιώνα

Η σειρά, που προβάλλεται στο Cosmote TV, φέρει την υπογραφή των Βασίλη Ρίσβα και Δήμητρας Σακαλή στο σενάριο και του Σωτήρη Τσαφούλια στη σκηνοθεσία. Καταπιάνεται με τη μεγαλύτερη ληστεία που έχει γίνει ποτέ στην ελληνική ιστορία, το ριφιφί του 1992 με λεία 5 δισ. δραχμές.

Όπως και στην προηγούμενη δουλειά του, ο Σωτήτης Τσαφούλιας επιλέγει ένα ήδη υπάρχον πλαίσιο ως τον καμβά του. Στις «Δεκαεπτά κλωστές» ήταν τα πραγματικά γεγονότα που εξιστορούνται στο ομότιτλο βιβλίου του Πάνου Δημάκη, ενώ στο «Ριφιφί» είναι η πραγματική ιστορία για την εντυπωσιακή ληστεία τραπεζικού καταστήματος.

Το μεγάλο ατού; Η υπόθεση της ληστείας παραμένει μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστη, γεγονός που επέτρεψε στους δημιουργούς της σειράς να δώσουν την κατεύθυνση που ήθελαν στην ιστορία. Τι εννοούμε; Το γεγονός ότι οι δράστες δεν έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα έχει δημιουργήσει ένα κενό στην ιστορία, και πάρα πολλές θεωρίες. Άλλες θέλουν ως δράστες μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης και άλλες την ιταλική μαφία. Η αλήθεια όμως είναι πως πολύ απλά δεν ξέρουμε. Και αν δεν μάθαμε τόσα χρόνια, πιθανόν δεν θα μάθουμε και ποτέ.

Αυτό το κενό γίνεται η βάση της σειράς. Όπως έχουν εξηγήσει οι δημιουργοί, αξιοποίησαν ό,τι ήξεραν- και ξέρει όλος ο κόσμος- σχετικά με τη ληστεία και τον τρόπο δράσης των δραστών, και συμπλήρωσαν όσα δεν είναι γνωστά: το ποιοι και το γιατί.

Αν και θεωρίες υπάρχουν πολλές που απαντούν σε αυτά τα ερωτήματα, στο «Ριφιφί» γίνεται μία συνειδητή προσπάθεια να απομακρυνθούν από την απάντηση που δίνουν σχεδόν όλες στο γιατί. Το κίνητρο για τους ήρωες της σειράς δεν είναι τα χρήματα.  Ούτε καν για τον ήρωα που υποδύεται ο Δήμος Γιγαντάκης, ο οποίος υποστηρίζει σε κάποια φάση ότι το δικό του κίνητρο είναι τα χρήματα, με τον ήρωα του Προμηθέα Αλειφερόπουλου να του καταρρίπτει αμέσως τη δήλωση υπενθυμίζοντάς του ότι δεν έθεσε ποτέ αυτό το ζήτημα όταν του αποκάλυψε το σχέδιο.

Αυτή η επιλογή οδήγησε τους δημιουργούς σε μια άλλη πραγματική και τραγική ιστορία, η οποία αποκαλύπτεται αργότερα στη σειρά. Είναι η ιστορία της Όλγας, την οποία υποδύεται η Ευαγγελία Μουμούρη. Πρόκειται πρώτα από όλα για τον ηθικό αυτουργό της ληστείας, αυτή που σχεδίασε αλλά και συμμετείχε στην υλοποίηση του σχεδίου. Από την αρχή γνωρίζουμε ότι τα κίνητρά της είναι πολύ προσωπικά, υποψιαζόμαστε ότι είναι κάτι «βαρύ» αλλά η αποκάλυψη της ιστορίας της έρχεται στο πέμπτο επεισόδιο σε ένα κομβικό σημείο για την ομάδα και την προσπάθειά τους να μπουν στην τράπεζα για να ολοκληρώσουν το σχέδιό τους.

Η ακραία τραγική ιστορία της δένει ακόμα περισσότερο την ομάδα που η ίδια έχει διαλέξει με πολύ συγκεκριμένα κριτήρια, ανθρώπους που είναι θύματα του συστήματος, που έχουν αναμετρηθεί με τις απρόσωπες τράπεζες και την πιστωτική μανία, που θρηνούν κάποια απώλεια. Μπορεί ο στόχος τους να είναι τα χρήματα, αλλά το κίνητρο βρίσκεται αλλού, στην εκδίκηση, στην ίδια την τράπεζα, στην κοινωνία που επιτρέπει κάθε μέρα να λαμβάνουν χώρα ιστορίες σαν τις δικές τους.

Και οι επιλογές αυτές αποδίδουν. Ναι, δεν πρόκειται για το ελληνικό «Cada de Papel», όπως ξεκαθαρίζει συνήθως ο Σωτήρης Τσαφούλιας. Και δεν χρειάζεται να είναι. Η αφηγηματική δομή της σειράς ακολουθεί το δραματικό στοιχείο, δίνοντας έμφαση στους ήρωες. Δεν μιλάμε για περιπέτεια, ούτε για μια ιστορία παρακινημένη από πολιτικές ιδεολογίες, αν και το πολιτικό στοιχείο είναι εντοιχισμένο στην ουσία της σειράς, την απογοήτευση για το σύστημα που κατατρώει τους ανθρώπους του.

Κι αν όλα αυτά ακούγονται ελαφρώς στενάχωρα, οι ήρωες συχνά αποφορτίζουν την ατμόσφαιρα. Ο Σωτήρης Τσαφούλιας έχει συγκεντρώσει άλλωστε γύρω από την Ευαγγελία Μουμούρη ένα αξιοσημείωτο καστ, κυρίως κωμικών ηθοποιών: Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Πάνος Βλάχος, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Άρης Λεμπεσόπουλος και Δήμος Γιγαντάκης.

 Από το ταιριαστό αταίριαστο δίδυμο των Κυριακίδη και Γιγαντάκη, που όλο φαγώνονται, μέχρι τον Λεμπεσόπουλο που είναι ο πατέρας του Μιχάλη (τον οποίο υποδύεται ο Αλειφερόπουλος) και το ειδύλλιο που αναπτύσσεται μεταξύ Γιγαντάκη και της ηρωίδας που υποδύεται η Ράνια Παπαδάκου, η πικρία που αναδύεται από την ιστορία αλλοιώνεται από τις κωμικές ανάσες που εύστοχα αξιοποιούνται στη σειρά.

Οι ερμηνείες πάντως όλων είναι αξιοσημείωτες και στις δραματικές τους εκφάνσεις.  Αν ξεχωρίζει κάτι είναι η χημεία μεταξύ των ηθοποιών, από τους οποίους ο Σωτήρης Τσαφούλιας απέσπασε τον καλύτερό τους εαυτό. Αυτό συμβαίνει όταν ένας ικανός σκηνοθέτης έχει ξεκάθαρο όραμα και τους πόρους για να το υλοποιήσει- καθώς ο άλλος παράγοντας που ξεχωρίζει στη σειρά είναι η λεπτομέρεια και η ακρίβεια της παραγωγής.

Με δύο λόγια, μια πολύ καλή σειρά και για τα ελληνικά και για τα διεθνή δεδομένα.

Ιωάννα Βαρδαλαχάκη- [email protected]