Από το «Avatar» μέχρι το «Dune», οι ατέλειωτες ταινίες ήρθαν για να μείνουν

Το «Avatar: Fire and Ash» έχει διάρκεια 3 ώρες και 17 λεπτά, το «Μια μάχη μετά την άλλη» (One Battle After Another) 2 ώρες και 42 λεπτά ενώ το «Επικίνδυνη Αποστολή: Η Έσχατη Τιμωρία» (Mission: Impossible – The Final Reckoning) 2 ώρες και 50 λεπτά.

Το πιο πρόσφατο «John Wick» «τρέχει» για 2 ώρες και 49 λεπτά, ενώ το δεύτερος μέρος του Dune για 2 ώρες και 46 λεπτά. Όσο για να δει κανείς το «Avengers: Endgame» θα χρειαστεί να διαθέσει 3 ώρες και 1 λεπτό.

Με δυο λόγια, οι ταινίες έχουν γίνει τεράστιες. Και όπως το έθεσε η παρουσιάστρια των Χρυσών Σφαιρών Νίκι Γκλέιζερ σχολιάζοντας την μεγάλη διάρκεια του «Wicked: For Good» Good (2 ώρες και 18 λεπτά): «Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι απομένουν 45 λεπτά!»

Ο μέσος χρόνος προβολής των ταινιών έχει αλλάξει σημαντικά στην διάρκεια της ιστορίας του κινηματογράφου και από περίπου 70 και κάτι λεπτά που ήταν τη δεκαετία του 1920 τείνει στα περίπου 120 λεπτά σήμερα.

Η μεγάλη διάρκεια αποτελούσε πάντα πρόβλημα για την κινηματογραφική βιομηχανία. Σήμερα όμως έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς ο κινηματογράφος βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση- υπό την απειλή να τον «καταπιούν» οι πλατφόρμες streaming, όπως αποδεικνύεται από την πιθανή εξαγορά της Warner Bros από το Netflix και από τις πρόσφατες σκέψεις του Λεονάρντο Ντι Κάπριο σχετικά με το ότι ο κόσμος μπορεί να μην έχει πλέον «όρεξη» να πάει στο σινεμά.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Κλάρ Μπινς, δημιουργική διευθύντρια των κινηματογράφων Picturehouse, ανακοίνωσε ότι οι σκηνοθέτες θα πρέπει να κάνουν τις ταινίες τους πιο μικρές ώστε να μην αποθαρρύνεται το κοινό διασφαλίζοντας  την κερδοφορία του κλάδου.

Οι μεγαλύτερες σε διάρκεια ταινίες, ουσιαστικά, σημαίνουν λιγότερες προβολές. Ένα μεγαλύτερο «Avatar» σημαίνει μικρότερη απόδοση για τον κινηματογράφο. Η ζήτηση για μικρότερες ταινίες είναι, κατά την Μπινς, «ένα κάλεσμα αφύπνισης για τους σκηνοθέτες».

Στην πραγματικότητα, οι υπερβολικά μεγάλες ταινίες ήρθαν για να μείνουν καθώς είναι σε συνάρτηση με το περιβάλλον των μέσων ενημέρωσης στο οποίο κυκλοφορούν. Αυτό το περιβάλλον κυριαρχείται από το streaming, τη δημιουργία περιεχομένου και τις ψηφιακές πλατφόρμες. Οι πλατφόρμες, μέσω της προώθησης πρακτικών «παρακολούθησης άσκοπης ροής», μας έχουν διδάξει όλους να καταναλώνουμε τεράστιες ποσότητες οπτικής ψυχαγωγίας.

Όταν οι πλατφόρμες streaming αναθέτουν σε σκηνοθέτες πρώτης κλάσης, όπως ο Μάρτιν Σκορσέζε, να γυρίσουν ταινίες, αυτός, όπως είναι αναμενόμενο, παραδίδει τεράστιες σε διάρκεια ταινίες, όπως το διάρκειας 3 ωρών και 26 λεπτών «Killers of the Flower Moon» της Apple ή και το διάρκειας 3 ωρών και 29 λεπτών «Ο Ιρλανδός» του Netflix. Αυτές οι ταινίες φτιάχτηκαν για παρακολούθησε σε tablet, τηλέφωνα και φορητούς υπολογιστές, λαμβάνονται υπόψη ότι θα λάβουν χώρα διαλείμματα για καφέ, ύπνο και άλλοι περισπασμοί.

Αλλά ακόμα και όταν οι ταινίες δεν γυρίζονται απευθείας για τις online πλατφόρμες, γυρίζονται εξαιτίας των streamers. Τα τμήματα μάρκετινγκ των στούντιο ισχυρίζονται συνεχώς ότι οι δυνατές, υπερβολικά μεγάλες επιτυχίες τους προσφέρουν μια καθηλωτική εμπειρία που δεν μπορούν να προσφέρουν οι πλατφόρμες.

Η αλήθεια, τελικά, είναι ότι μια καλή ταινία πρέπει να είναι όσο μεγάλη χρειάζεται να είναι. Το πρόβλημα δεν είναι οι πολύ μεγάλης διάρκειας ταινίες, είτε αυτές προβάλλονται στις κινηματογραφικές αίθουσες είτε στις πλατφόρμες streaming. Αλλά οι κακές ταινίες. Αυτές σίγουρα μπορούν να καταστρέψουν το σινεμά.

Με πληροφορίες από The Sunday Times