Η σκηνοθέτης της πολυσυζητημένης ταινίας, Έμεραλντ Φένελ, μίλησε για τις κινηματογραφικές επιρροές της.

Κι αν έχει γίνει πολύς θόρυβος γύρω από την ταινία «Ανεμοδαρμένα Ύψη» (Wuthering Heights) και αν απογοητεύει, και αν απομακρύνεται από το μυθιστόρημα της Έμιλι Μπροντέ και αν είναι άστοχη διασκευή.

Παρά τις όποιες διαφωνίες, η ταινία είναι αισθησιακή και εντυπωσιακή. Η σκηνοθέτης της, Έμεραλντ Φένελ, επιλέγει πού θα εστιάσει και φροντίζει να ξεκαθαρίσει ότι μιλάμε για διασκευή του κλασικού μυθιστορήματος. Ο δρόμος της δεν είναι κλασικός και επικεντρώνεται στην ερωτική ιστορία και την προδοσία, με την χημεία των δύο πρωταγωνιστών, Μάργκο Ρόμπι και Τζέικομπ Ελόρντι, να λειτουργεί καταλυτικά.

Η ίδια μίλησε στο podcast «Happy Sad Confused» για την ταινία της και όσα είπα ίσως βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο που προσεγγίζει την κλασική ιστορία. Ανέφερε μάλιστα τις ταινίες που επηρέασαν της προσέγγισή της στα «Ανεμοδαρμένα Ύψη».

Όπως αποκάλυψε, υπάρχουν πέντε ταινίες που την επηρέασαν αλλά οι δύο ταινίες που την σημάδεψαν πιο βαθιά είναι το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» και ο «Τιτανικός», τις οποίες παρακολούθησε πρώτη φορά ως έφηβη- καθώς είναι 40 χρονών σήμερα.

«Όπως κάθε νεαρή γυναίκα, θα έλεγα ότι αυτές οι ταινίες λειτούργησαν εντελώς μεταμορφωτικά, όχι μόνο λόγω της δια βίου, πραγματικά ψυχωτικής αγάπης μου για τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο σε αυτές τις ταινίες, αλλά επειδή ήταν ανατρεπτικές», είπε.

Οι πέντε ταινίες που ανέφερε:

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του 1996, σε σκηνοθεσία Μπαζ Λούρμαν

Η ταινία, κατά την Φένελ, επαναπροσδιορίζει την τραγωδία του Σαίξπηρ ως ένα υπερστυλιζαρισμένο σύγχρονο ρομαντικό δράμα που διαδραματίζεται στην παραλία της Βερόνα, διατηρώντας παράλληλα το αρχικό κείμενο - μια τολμηρή δημιουργική κίνηση που είχε σεισμικό αντίκτυπο.

«Ήταν τόσο τολμηρή και όμορφή, και μου φαινόταν νεανική. Ένιωθα σαν κάτι με το οποίο μπορούσα να συνδεθώ. Και χρησιμοποιούσε τα πραγματικά λόγια του Σαίξπηρ», ανέφερε προσθέτοντας ότι και η ίδια προσπάθησε να παραμείνει «κοντά» στην γλώσσα της Μπροντέ.

Η σκηνοθέτης ανέφερε ότι βλέπει την ταινία ως πρότυπο για το είδος της δουλειάς που προσπαθεί η ίδια να κάνει, να γυρίζει ταινίες «που ο κόσμος θα ήθελε να πάει να δει πολλές φορές... που θα γίνουν μέρος του εαυτού σου».

«Έχω συνειδητοποιήσει από νωρίς ότι δεν πρόκειται να φτιάξω πράγματα για όλους... αλλά ελπίζω ότι όσοι την αγαπούν θα την αγαπήσουν όπως εγώ αγάπησα το ‘’Ρωμαίος και Ιουλιέτα’’».

Ο «Τιτανικός» του Τζέιμς Κάμερον συνδυάζει τον σαρωτικό ρομαντισμό με την τραγωδία, ακολουθώντας την ιστορία δύο νεαρών εραστών στο καταδικασμένο υπερωκεάνιο του 1912 - μια ταινία που η Φένελ χαρακτήρισε «βαθιά επιδραστική».

«Ο ‘’Τιτανικός’’, που θα μπορούσε να ήταν ταινία δράσης, και από πολλές απόψεις είναι ταινία δράσης, αποδείχθηκε η πιο συγκινητική ταινία για τον έρωτα. Τυχαίνει να έχει μέσα ένα τεράστιο παγόβουνο», είπε προσθέτοντας ότι οι φιλοδοξίες της επηρεάστηκαν από τον πολιτιστικό της αντίκτυπο.

«Αυτές οι δύο ταινίες μας άλλαξαν όλους. Και άλλαξαν τον τρόπο που γυρίζω ταινίες: ταινίες που ο κόσμος θέλει να δει πολλές φορές, ταινίες που γίνονται μέρος του εαυτού σου», ανέφερε σημειώνοντας ότι η συναισθηματική διαφάνεια που βλέπουμε στην ταινία σήμερα μοιάζει εκτός μόδας. «Μπορώ να είμαι κιτς. Μπορώ να είμαι αδιάφορη και ειλικρινής... κυρίως θέλω απλώς οι άνθρωποι να νιώσουν κάτι».

«Δράκουλας» του 1992, σε σκηνοθεσία Φράνσις Φορντ Κόπολα

Ο «Δράκουλας» του Κόπολα -μια πλούσια, οπερατική εκδοχή του μυθιστορήματος του Μπραμ Στόκερ- ήταν μια άλλη σημαντική επιρροή, ιδιαίτερα για τον τρόπο που αγκαλιάζει τον αισθησιασμό και την γοτθική υπερβολή. «Αποτυπώνει το συναίσθημα, την γοτθική ατμόσφαιρα - τη σεξουαλικότητα», είπε.

Η Φένελ υποστήριξε ότι οι γοτθικές ιστορίες «δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς κάποια δόση χιούμορ και επιτήδευσης», ειδικά όταν δουλεύει με υλικό τόσο «συναισθηματικά υπερφορτωμένο και συχνά εξωφρενικό» όσο τα «Ανεμοδαρμένα Ύψη».

«Δράκουλας: Νεκρός και μ' αρέσει» του 1995, σε σκηνοθεσία Μελ Μπρουκς

Η σλάπστικ παρωδία του Μπρουκς, «Δράκουλας: Νεκρός και μ' αρέσει», με πρωταγωνίστρια τη Λέσλι Νίλσεν ως τον αδέξιο Κόμη, μπήκε επίσης στη λίστα της Φένελ, η οποία χαρακτήρισε την ταινία «ένα αστείο επεισόδιο της Λέσλι Νίλσεν» και επέμεινε ότι έχει να προσθέσει στην μύθο του Δράκουλα «όσο οτιδήποτε άλλο».

«Τα χρόνια της αθωότητας» του 1993, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε

Η ταινία του Σκορσέζε, ένα συγκρατημένο αλλά συναισθηματικά φορτισμένο δράμα εποχής για τον απαγορευμένο έρωτα στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1870, επηρέασε επίσης τον τρόπο σκέψης της Φένελ όσον αφορά τον ρομαντισμό στην μεγάλη οθόνη.

«Αυτή η στιγμή που βγάζει το γάντι, και τα χέρια γενικότερα, σε τέτοιου είδους ταινίες, είναι κρίσιμη», είπε χαρακτηρίζοντας τον Ντάνιελ Ντέι-Λούις ως «έναν ρομαντικό ήρωα». Μάλιστα τον συνέκρινε με τον Τζέικομπ Ελόρντι. «Επειδή είναι τόσο όμορφος, είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς ότι είναι βαθιά ταλαντούχος», όπως είπε.