Aπό 26 Φεβρουαρίου στα σινεμά.

*Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν 2025

*Βραβείο FIPRESCI

*13 υποψηφιότητες για βραβεία GOYA

Η Weirdwave, από τις 26 Φεβρουαρίου, παρουσιάζει την ταινία Όλες οι Κυριακές της Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα, με ηρωίδα μία 17χρονη Ισπανίδα που βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής της: πρέπει να αποφασίσει τι θα σπουδάσει, όμως η ίδια αισθάνεται πως το μέλλον της μπορεί να βρίσκεται πιο κοντά στον Θεό...

Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, είναι υποψήφια για 13 Βραβεία Γκόγια ενώ αποτέλεσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην Ισπανία.

H ιστορία

Η Αϊνάρα, μια ευφυής και εδεαλίστρια έφηβη, βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή στη ζωή της: πρέπει να επιλέξει τι σπουδές θα ακολουθήσει –ή τουλάχιστον αυτό ελπίζει η οικογένειά της.

Ωστόσο, η κοπέλα αισθάνεται ότι το μέλλον της μπορεί να βρίσκεται αλλού: κοντά στον Θεό.

Καθώς οι φίλοι της αρχίζουν να εξερευνούν τις χαρές και την αναστάτωση της εφηβείας - να ερωτεύονται, να βγαίνουν έξω, να  βιώνουν πρωτόγνωρες ελευθερίες- η Αϊνάρα νιώθει όλο και πιο διχασμένη μεταξύ των συμβατικών κοινωνικών πλαισίων και ένος εντελώς διαφορετικού δρόμου: της απόλυτης, ψυχής τε και σώματι, αφοσίωσης στον Θεό.

Την ίδια στιγμή που βιώνει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα με ένα αγόρι, μέσα της ανάβει μια σπίθα, μια αναπάντεχη έλξη προς την ασκητική ζωή στο μοναστήρι.

Το κορίτσι, θα κληθεί να πάρει μια απόφαση ζωής που θα διαταράξει την ισορροπία της οικογένειας.  Πρόκειται για μια γνήσια επιθυμία ή έχει επηρεαστεί από το θρησκευτικό προσωπικό του σχολείου της; Ή μήπως αυτή η σκέψη οφείλεται στην αδιαφορία του πατέρα της και στην απουσία της μητέρας της;

Σοκαρισμένη, η δυναμική και καλλιεργημένη θεία της η οποία έχει αναλάβει ρόλο μάνας μετά τον θάνατο της αδερφής της και δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με τον Καθολικισμό (εξαιρετική η ισπανίδα σταρ Πατρίσια Λόπες Αρναΐθ που απολαύσαμε και στo 20.000 είδη μελισσών), θα βρεθεί στο πλευρό της κοπέλας -αλλά και απέναντί της...

David Herranz

Η Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα αιφνιδιάζει τον θεατή με ένα απρόοπτο τέλος, τοποθετώντας στο επίκεντρο της ιστορίας δύο εξαιρετικές, πολυδιάστατες ηρωίδες: ένα περίπλοκο, αινιγματικό κορίτσι που πάει κόντρα στην εποχή της, και μία χειραφετημένη, ορθολογίστρια γυναίκα που αδυνατεί να κατανοήσει από πού πηγάζει (αλλά και πού θα μπορούσε να οδηγήσει) αυτή η ψυχική παρόρμηση της ανηψιάς της.

Η ταινία περιγράφει - δεν κρίνει, ούτε στηλιτεύει τις πρακτικές της (παντοδύναμης) καθολικής εκκλησίας στην Ισπανία που είναι πανταχού παρούσα: στα σχολεία, ακόμα και στην καθημερινότητα των μη ευλαβών Ισπανών που ακολουθούν τα τελετουργικά της ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής τους: βαφτίζουν τα παιδιά τους από συνήθεια, για να ακολουθήσουν την παράδοση, ντύνονται επίσημα για να παραστούν με περηφάνια στην πρώτη τους κοινωνία, και τα εκπαιδεύουν σε καθολικά σχολεία, αλλά ταυτόχρονα τους λένε να μην εμπιστεύονται ποτέ τον παπά, για ό,τι μπορεί να συμβεί...

Σύμφωνα με το ισπανικό Fotogramas, μέσα από αυτήν την αντίφαση η ταινία αναδεικνύει την υποκρισία της ισπανικής κοινωνίας απέναντι στη θρησκεία: «Η Ισπανία είναι μια χώρα σπιτιών με σταυρούς, γνώσης του «Πάτερ ημών», κηδειών και μνημοσύνων, αλλά αν κάποιος παραμείνει παρθένος μέχρι τον γάμο χαρακτηρίζεται “περίεργος”.

David Herranz

Για έναν πιστό καθολικό, η ιστορία μιας 17χρονης που έχει ακούσει το κάλεσμα του Θεού και αποφασίζει να κλειστεί σε μοναστήρι, παρά την αντίθετη γνώμη της κοινωνίας, αποτελεί αναμφίβολα λόγο υπερηφάνειας και θαυμασμού... Ωστόσο, από την οπτική ενός μη πιστού, το ’Ολες οι Κυριακές  δεν παύει να είναι μια ταινία τρόμου -ίσως η πιο τρομακτική των τελευταίων ετών- στην οποία ένα ανήλικο κορίτσι, συντετριμμένο από το πένθος και ακόμη χωρίς σαφή προσανατολισμό στη ζωή, στρατολογείται από μια λατρεία που το απομονώνει από τους αγαπημένους του και το μετατρέπει σε υποταγμένη υπηρέτρια των επιταγών μιας υποτιθέμενης θεϊκής οντότητας».

Ο φακός της Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα εστιάζει στις μοναχές, στο γαλήνιο βλέμμα τους και στη φαινομενικά διακριτική τους επιρροή στο κορίτσι, αλλά αφήνει τον θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματά για τον τρόπο που χειρίζονται την επιθυμία μιας ανήλικης να ακολουθήσει τον μοναχισμό. Το ίδιο συμβαίνει και με την αμφιλεγόμενη στάση του πατέρα του κοριτσιού...

Η νεαρή σκηνοθέτης σημειώνει: “To Όλες οι Κυριακές το εμπνεύστηκα εξαιτίας μιας ιστορίας που άκουσα πριν από λίγο καιρό: ένα 18χρονο κορίτσι αποφάσισε να κλειστεί σε μοναστήρι. Οι προσπάθειες της οικογένειάς της να την αποτρέψουν ήταν μάταιες. Αναρωτήθηκα: Γιατί να γίνει κάποιος μοναχός σε αυτή την ηλικία; Γιατί αποφασίζει να γυρίσει την πλάτη στον κόσμο ακριβώς τη στιγμή που μπαίνει στην ενηλικίωση; Και πώς μπορείς να τον πείσεις ότι αξίζει να βιώσει την ενηλικίωση όταν ο έξω κόσμος μοιάζει τόσο αβέβαιος και δύσκολος;»

«Ο μοναχισμός», υποστηρίζει, «είναι ίσως μια από τις πιο ακραίες εκφράσεις της αναζήτησης μιας θέσης στον κόσμο, και μου φάνηκε ως η τέλεια δικαιολογία για να αμφισβητήσω την οικογένεια ως το φυσικό μας καταφύγιο.

Είτε είμαστε άθεοι, είτε αγνωστικιστές, είτε πιστοί, πρέπει να πιστεύουμε σε κάτι για να συνεχίσουμε. Όλοι ποντάρουμε σε κάτι, δεσμευόμαστε σε διαφορετικές σχέσεις χωρίς καμία απόλυτη απόδειξη ότι αυτές είναι αληθινές. Τις νιώθουμε αληθινές και αυτό είναι αρκετό για μας. Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν στον Θεό, άλλοι στους συντρόφους τους και κάποιοι άλλοι στην οικογένεια τους -ως κάτι αδιάλυτο».

Η χορωδιακή θρησκευτική μουσική πρωταγωνιστεί στην ταινία, στην οποία όσα λέγονται είναι εξίσου σημαντικά με όσα δεν λέγονται.

«Η πνευματικότητα δεν βρίσκεται μόνο στο μοναστήρι, αλλά και έξω από αυτό. Δεν είναι τόσο η θρησκευτική πνευματική διάσταση που κυριαρχεί στο φιλμ, αλλά η συναισθηματική. Αυτό το αόρατο που μας περιβάλλει όλους. Η ευθραυστότητα των πραγμάτων. Η απώλεια ανθρώπων που αγαπάμε. Οι χωρισμοί που συμβαίνουν χωρίς φωνές ή καβγάδες. Ο πρώτος αβέβαιος έρωτας. Οι άβυσσοι που ανοίγουν ενώ τίποτα δεν φαίνεται να συμβαίνει...»

Η Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα στο Όλες οι Κυριακές δίνει χώρο σε όλα τα μέλη της οικογενείας, τα φέρνει σε διάλογο και αντιπαράθεση, εκθέτοντας τις συναισθηματικές και ιδεολογικές τους δυνάμεις και αδυναμίες.
Μια ιστορία για την οικογένεια και τα ρήγματά της – τις χαραμάδες από τις οποίες ξεπροβάλλουν τα αντιφατικά συναισθήματα που γεννούν οι αποφάσεις των άλλων, όσο παράξενες κι αν φαίνονται.