Η ταινία είναι διαθέσιμη στην πλατφόρμα του Disney+ από 11 Μαρτίου.

Η ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney «Zootopia 2» («Ζωούπολη 2») είναι η δεύτερη ταινία με τις υψηλότερες εισπράξεις το 2025. Και από τις 11 Μαρτίου είναι πλέον διαθέσιμη στην πλατφόρμα του Disney+. Μάλιστα, κατά το Newsweek, θεωρείται ότι κανείς δεν πρέπει να την χάσει. Κι όταν λέει κανείς, το εννοεί. Και κυρίως οι συνεφίλ.

Σύμφωνα με την πλοκή, οι αστυνομικοί ντετέκτιβ Τζούντι Χοπς και Νικ Γουάιλντ, μια παθιασμένη με τη δουλειά της λαγουδίνα και μια κυνική αλεπού, πέφτουν σε δυσμένεια. Παρακούοντας τις άνωθεν εντολές, αποφασίζουν να αναζητήσουν μόνοι τους τα ίχνη ενός μυστηριώδους ερπετού που φτάνει στη Ζωούπολη, θέλοντας να κλέψει ένα βιβλίο-ιστορικό κειμήλιο.

 Η ταινία όμως έχει επίσης αναφορές σε κλασικές ταινίες όπως η «Σιωπή των Αμνών» και η «Λάμψη». Και οι αναφορές αυτές δεν είναι τυχαίες, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της ταινίας, Μπάιρον Χάουαρντ. «Είμαστε όλοι φαν του κινηματογράφου», όπως δήλωσε στο Newsweek. «Η ιστορία της οπτικής αφήγησης είναι κάτι που παίρνουμε πολύ σοβαρά υπόψη».

Η Ιβέτ Νικόλ Μπράουν, η οποία χαρίζει τη φωνή της στην Μπιγκ Μπους, το βλέπει ακόμα πιο προσωπικά: μετά την πρεμιέρα, πήγε σπίτι, αγόρασε την ταινία σε ψηφιακή μορφή και την παρακολούθησε μόνη της, «κάνοντας παύσεις και επαναλήψεις επειδή είναι γεμάτη με κομμάτια χαράς, διασκέδασης και τρέλας».

Οι αναφορές που εξέπληξαν τους πάντες

Μία από τις πιο απροσδόκητες χάρες της ταινίας είναι το πώς προσπαθεί να συνομιλήσει με τους λάτρεις του κινηματογράφου. Η ταινία είναι γεμάτη με αναφορές σε μερικές από τις πιο εμβληματικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Για τον Πάτρικ Γουόρμπερτον, που έδωσε τη φωνή του στον δήμαρχο Γουίντνσερ, αυτές οι πινελιές είναι μέρος αυτού που έκανε την παρακολούθηση της ταινίας τόσο απολαυστική. «Υπάρχει κάτι για τον καθένα σε διαφορετικές γενιές. Μου άρεσαν όλες οι αναφορές σε ταινίες. Υπάρχουν αρκετές. Υπάρχουν και κάποιες που είμαι σίγουρος ότι δεν τις πρόσεξα καν», ανέφερε.

Για τον Μπάιρον Χάουαρντ, οι αναφορές αποτελούν τη φυσική έκφραση μιας δημιουργικής ομάδας που ξεκίνησε με βαθιά ριζωμένη την ιστορία του κινηματογράφου. Ο ίδιος αποδίδει την σχέση του με τον κινηματογράφο στον πατέρα του, έναν φανατικό σινεφίλ, ο οποίος τον έφερε από νωρίς σε επαφή με τα πάντα, από τις ταινίες όπως το «Υποβρύχιο U-96: Επιστροφή στην κόλαση» Boot και δουλειές του Ακίρα Κουροσάβα μέχρι τον «Superma»  και το «Indiana Jones». Αυτή η βάση, τόνισε, διαμόρφωσε το είδος της αφήγησης που ήθελε να υπηρετήσει και ο ίδιος.

«Είμαστε όλοι φαν του κινηματογράφου», είπε χαρακτηριστικά ο Χάουαρντ. «Μεγαλώσαμε αγαπώντας τις ταινίες. Νομίζω ότι πολλοί από εμάς μάθαμε πολλά από αυτά που επιθυμώ να γίνω από ταινίες, από χαρακτήρες που αγαπώ, από αποφάσεις που είδα να παίρνουν αυτοί οι χαρακτήρες στην οθόνη. Η ιστορία της οπτικής αφήγησης είναι κάτι που παίρνουμε πολύ σοβαρά υπόψη».

Το αστείο με τη «Σιωπή των Αμνών», αποκάλυψε ο Χάουαρντ, ξεκίνησε ως μια μεγάλη, πεντάλεπτη σεκάνς πριν περιοριστεί τελικά σε ένα μόνο, τέλεια συγχρονισμένο αστείο.

Πώς το δικαιολογεί όμως που σε μια ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney κάνει αναφορά σε μια ταινία τρόμου του Στάνλεϊ Κιούμπρικ; Κλασικά «ζητάμε συγγνώμη, όχι άδεια». «Έχουμε την τάση να πηγαίνουμε απλώς το «απλά κάν' το», είπε ο Χάουαρντ γελώντας. «Μας αρέσει να ζητάμε συγγνώμη μετά».

Το αποτέλεσμα είναι μια πολυεπίπεδη εμπειρία στην διάρκεια της οποίας οι ενήλικες εντοπίζουν πρώτα τις αναφορές και τα παιδιά τις εντοπίζουν αργότερα, όταν είναι αρκετά μεγάλα για να κάνουν την σύνδεση.

«Θα ακούσουμε πρώτα τους ενήλικες να γελούν επειδή καταλαβαίνουν την αναφορά», είπε ο Χάουαρντ, «και μετά τα παιδιά αναρωτιούνται ποια ταινία είναι αυτή; Και εσύ απαντάς ότι είσαι πολύ μικρός. Δεν έχεις δει ακόμα αυτή την ταινία».

Πώς η ταινία «μιλάει» σε όλες τις γενιές

Το σύμπαν του «Zootopia» αρνείται να υποτιμήσει οποιοδήποτε μέρος του κοινού του. Οι ταινίες λειτουργούν σε πολλαπλά επίπεδα ταυτόχρονα: ως κωμωδίες δράσης για παιδιά, ως αιχμηρές κοινωνικές αλληγορίες για ενήλικες και ως πραγματικά συναισθηματικές ιστορίες για τη φιλοδοξία, την ταυτότητα και το να ανήκεις κάπου στο κοινό ενδιάμεσα.

Η παραγωγός Ιβέτ Μερίνο βλέπει αυτή την καθολικότητα ως άμεσο αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο γυρίζονται οι ταινίες.

«Πιστεύω ακράδαντα ότι οι ταινίες σε βρίσκουν εκεί που πρέπει να είσαι», είπε. «Μπορείς να επιστρέψεις σε μια ταινία σε ένα διαφορετικό σημείο της ζωής σου και αυτή θα αποκτήσει ένα εντελώς διαφορετικό νόημα λόγω των εμπειριών που έχεις ζήσει. Της φέρνεις κάτι άλλο. Αυτή είναι η μαγεία της αφήγησης στις ταινίες: φέρνεις τον κόσμο σου σε αυτήν και λαμβάνεις την ιστορία εκείνη τη στιγμή. Και όταν επιστρέφεις χρόνια αργότερα, είσαι διαφορετικός άνθρωπος».

Κατά τον Χάουαρντ, τα story rooms ήταν η κινητήρια δύναμη αυτής της σχέσης. Η ομάδα αφιέρωσε μήνες ανασκάπτοντας τις διαμορφωτικές της εμπειρίες, εμπλουτίζοντας τις ταινίες με τόσα πολλά πράγματα που άλλοτε παραπέμπουν στη Μεσοδυτική Αμερική κι άλλοτε στην Κίνα.

«Επειδή αυτές οι ταινίες προέρχονται από εμάς που καθόμαστε σε αίθουσες για μήνες μιλώντας για τις εμπειρίες μας, αυτές οι ταινίες είναι γεμάτες με αυτό», είπε χαρακτηριστικά. «Ακούμε εκατοντάδες ιστορίες ανθρώπων που πραγματικά σχετίζονται με διαφορετικούς χαρακτήρες. Και επειδή ο Νικ και η Τζούντι είναι ενήλικες, αντιμετωπίζουν τα ενήλικα προβλήματά τους, τα οικογενειακά τους προβλήματα. Το γεγονός ότι μπορούμε να είμαστε ένας καθρέφτης για τον κόσμο μας - για καλό ή για κακό - είναι κάτι που είναι σχετικό και εξαιρετικά σημαντικό για να κατανοήσουν οι άνθρωποι την ιστορία».

Για τον Γουόρμπερτον πάντως η απήχηση της ταινίας συνοψίζεται σε κάτι απλούστερο: την καρδιά. «Πρέπει να έχει κάποια σχέση με την καρδιά και την ψυχή της ταινίας», όπως είπε. «Όσο διασκεδαστικό κι αν είναι, πρέπει να το κάνει και αυτό, γιατί σε κάνει να νιώθεις πολλά πράγματα».

Επίκαιρη και διαχρονική

Θα ήταν εύκολο να χαρακτηρίσουμε την ταινία «Zootopia 2» επίκαιρη, ωστόσο, θα ήταν πιο ακριβές να την χαρακτηρίσουμε απαραίτητη. Σε μια στιγμή που ο δημόσιος διάλογος γύρω από τη διαφορετικότητα, το αίσθημα του ανήκειν και την ανθρώπινη φύση φαίνεται όλο και πιο πολωμένος, το κεντρικό επιχείρημα της ταινίας -ότι η προσήλωση σε ό,τι μας κάνει διαφορετικούς είναι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε- βρίσκει απήχηση τόσο στο κοινό όσο και στον δημιουργικό χρόνο.

«Είναι πολύ ικανοποιητικό για μένα, και όχι μόνο λόγω της επιτυχίας της ταινίας, αλλά και λόγω του μηνύματός της», είπε η Μπράουν. «Μια ταινία που γιορτάζει την ποικιλομορφία, την ισότητα και την ένταξη με έναν τόσο όμορφο τρόπο και ενθαρρύνει τους ανθρώπους να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να φροντίζουν ο ένας τον άλλον. Το γεγονός ότι αυτή η ταινία γιορτάζει αυτούς που αγωνίζονται για τους ανθρώπους που έχουν λιγότερα: αυτό είναι το παν για μένα. Το γεγονός ότι τα πάει τόσο καλά είναι επειδή αυτό το μήνυμα βρίσκει απήχηση στους ανθρώπους. Θέλουμε έναν κόσμο σαν τη Ζωούπολη».

Η Μπράουν έκανε μάλιστα μια εύστοχη σύγκριση με την ταινία «Η Ζώνη του Λυκόφωτος» του Ροντ Σέρλινγκ, η οποία εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1960 ως μέσο για κοινωνικό σχολιασμό που τα τηλεοπτικά δίκτυα δεν επέτρεπαν στον σκηνοθέτη να κάνει άμεσα. Η Disney, υποστήριξε, λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο: ενσωματώνοντας κοινωνικές αλήθειες στην ψυχαγωγία, ώστε να να προσεγγιστεί ένα κοινό που διαφορετικά θα μπορούσε να αποστρέψει το βλέμμα του.

Ο Χάουαρντ πάντως είναι ξεκάθαρος ως προς αυτά που προσπαθούν να πουν οι ταινίες — και εξίσου ξεκάθαρος ότι δεν πρόκειται για πολιτική.

«Δεν νομίζω ότι είναι πολιτικό», είπε. «Πιστεύω πραγματικά ότι υπάρχουν βασικά πράγματα που περνάμε ως άνθρωποι και για τα οποία πρέπει πραγματικά να μιλήσουμε. Αυτό το αίσθημα συμπόνιας, αυτό το αίσθημα ισότητας, αυτό το αίσθημα ένταξης - νομίζω ότι αυτά είναι βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Κάνουμε πολλές επιλογές, καλές και κακές, ως άνθρωποι, και βρισκόμαστε σε κάποιες αρκετά δύσκολες καταστάσεις, τις οποίες ποτέ δεν θα είναι εύκολο να λύσουμε. Μου αρέσει που δεν προσπαθούμε να το τυλίξουμε με ένα όμορφο φιόγκο».

Και η Μερίνο συμφωνεί, εστιάζοντας στην ειλικρίνεια της ταινίας: ένας φανταστικός κόσμος που κρατάει έναν καθρέφτη μπροστά στον πραγματικό, χωρίς να διστάζει να δειλιάσει μπροστά σε αυτό που βλέπει.

«Η Ζωούπολη είναι ένα υπέροχο μέρος», όπως είπε. «Αλλά είναι επίσης γεμάτο με πολύ προβλήματα και ιστορία με την οποία όλοι πρέπει να ασχοληθούμε και να είμαστε ειλικρινείς. Ως άνθρωποι διαπιστώνουμε ότι είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους ανθρώπους και το ένστικτό μας είναι να το σκάσουμε και να υποχωρήσουμε. Στην πραγματικότητα, η στήριξη σε αυτές τις διαφορές είναι αυτή που θα μας επιτρέψει να προχωρήσουμε. Μου αρέσει που σε αυτή την ταινία αντιμετωπίζουμε αυτά τα ζητήματα - απλώς για να πυροδοτήσουμε μια συζήτηση. Δεν είναι πολιτικό θέμα. Είναι απλώς θέμα ανθρώπινης ζωής, ζωής στον κόσμο».