Είναι 61 και δηλώνει ότι θέλει να κάνει όσο το δυνατόν περισσότερα.

Όταν δεν σπάει εισπρακτικά ρεκόρ με τις ταινίες όπως το «Matrix» ή το «John Wick», ο διάσημος αστέρας του Χόλιγουντ Κιάνου Ριβς ροκάρει με το συγκρότημά του, Dogstar.

Ο 61χρονος ηθοποιός δημιούργησε το συγκρότημα το 1991, με τον ντράμερ Ρόμπερτ Μέιλχαους και τον κιθαρίστα-τραγουδιστή Μπρετ Ντάμροουζ, αντλώντας έμπνευση από τους Joy Division και τους Smiths. «Χώρισαν» για δύο δεκαετίες μέχρι που ξανασυναντήθηκαν το 2022 και αποφάσισαν να το πιάσουν από εκεί που είχαν αφήσει, το πάθος τους για τη μουσική.

Το νέο τους άλμπουμ «All in Now» διακατέχεται από μια διάθεση εξέγερσης, αποτελώντας ένα είδος ψηφιδωτού από τις post-punk επιρροές των τριών ανδρών.

Υπάρχουν τραγούδια για το τέλος των σχέσεων (All in Now) και την αγνή αγάπη (Exalted), ακόμη και ένα καυστικό πορτρέτο μιας φιγούρας που ακούγεται πολύ σαν τον Ντόναλντ Τραμπ (What Is).   

Ο Κιάνου Ριβς πάντως καλείται να συνδυάσει τα καθήκοντά του στο συγκρότημα με την άλλη του δουλειά, ως ένας από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς στον κόσμο. Το 2023 τον είδαμε να επιστρέφει στον ρόλο του ως εκτελεστής στην ταινία «John Wick: Chapter 4» ενώ πέρυσι έκανε επίσης το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ με το «Περιμένοντας τον Γκοντό», όπου υποδύθηκε τον Εστραγκόν δίπλα στον Βλαδίμηρο του Άλεξ Γουίντερ.

Προς το παρόν, όμως, φαίνεται πιο χαρούμενος που είναι με το συγκρότημά του.  Πού θέλει να πάει με τους Dogstar από εδώ και πέρα; «Θέλω να κάνω όσο το δυνατόν περισσότερα», ανέφερε μιλώντας στους The Times. «Να γράφω, να παίζω, να κάνω περιοδείες, να ηχογραφώ, τα πάντα».

Πώς δημιουργήθηκε το συγκρότημα

Και τα τρία μέλη των Dogstar αγαπούν πολύ τους Joy Division, τους Smiths και άλλους μουσικούς από το Μάντσεστερ, όπου έπαιξαν στο New Century Hall το 2024.

Μάλιστα, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Ριβς, ο μπασίστας των Joy Division, Πίτερ Χουκ, ήταν αυτός που τον ενέπνευσε να παίξει μπάσο. «Δεν έπαιζα μπάσο μέχρι τα 22 μου αν και άκουγα Joy Division πολύ πριν από τότε, οπότε ίσως έπιασα αυτό το μουσικό όργανο έχοντας αυτόν κατά νου. Άκουγα το Atmosphere [των Joy Division] και προσπάθησα να το καταλάβω», είπε.

«Είχα ένα σπίτι στο Beachwood Canyon, στους λόφους του Χόλιγουντ», συνέχισε αναφερόμενος στη δημιουργία του συγκροτήματος το 1991. «Είχα ένα γκαράζ με κάποια μουσικά όργανα μέσα όταν γνώρισα τον Ρόμπερτ σε ένα παντοπωλείο στους πρόποδες του λόφου. Φορούσε φανέλα χόκεϊ και εγώ έχω μεγαλώσει στον Καναδά, οπότε τον ρώτησα αν ξέρει πού μπορεί να παίξει χόκεϊ. Αρχίσαμε να κάνουμε παρέα, ο φίλος του Γκρεκ [Μίλερ, ο αρχικός κιθαρίστας του συγκροτήματος] μας έκανε παρέα, τζαμάραμε στο γκαράζ μου κάτω από την πινακίδα του Χόλιγουντ. Τελικά αρχίσαμε να γράφουμε τα δικά μας τραγούδια και κάποιος πρότεινε να παίξουμε. Ήταν πολύ ωραίες μέρες, στις αρχές της δεκαετίας του '90».

Η πρώτη τους συναυλία έγινε το 1992, σε ένα μπαρ που ονομαζόταν Raji's με περίπου σαράντα άτομα.

«Ο Μπρετ ήρθε μια μέρα με την κιθάρα του και έπαιξε μαζί μας στο Troubadour επτά μέρες αργότερα», συνέχισε ο Ριβς. «Πήγαμε σε περιοδεία ως τετραμελής ομάδα για λίγο, αλλά είχαμε μηχανορραφίες μεταξύ του συγκροτήματος και οι τρεις μας παίξαμε ως Dogstar για τέσσερα ή πέντε χρόνια. Παίξαμε στις ΗΠΑ, παίξαμε στην Ιαπωνία, μας έκαναν διάφορα στο Γκλάστονμπέρι, ήταν πολύ διασκεδαστικό. Χωρίσαμε για περίπου 20 χρόνια και μετά τα ξαναβρήκαμε».

Μέχρι το 1992, ο Ριβς είχε γίνει πάντως μεγάλο όνομα στο σινεμά. Ερωτηθείς πώς συνδύασε τις επαγγελματικές υποχρεώσεις του με το συγκρότημα απάντησε ότι στην αρχή δεν υπήρχαν απαιτήσεις.  «Παίζαμε μόνο στα μπαρ της γειτονιάς. Μετά θα ήταν θέμα, αλλά είμαι άνεργος αυτή τη στιγμή. Έχω ένα παράθυρο, θέλω πολύ να το κάνω και μήπως μπορούμε να πάμε σε περιοδεία; Ήταν έτσι για περίπου πέντε χρόνια», ανέφερε.

Για τον Ριβς πάντως το να είσαι μέλος μιας μπάντας είναι μια μοναδική εμπειρία από μόνη της. «Μου αρέσει να παίζω μπάσο, μου αρέσει να ακούω ντραμς και κιθάρα, μου αρέσει να συμμετέχω στη δημιουργία κάτι καινούργιου. Και μου αρέσει να είμαι στο δρόμο, να ετοιμάζομαι για την συναυλία, να μαζεύομαι πριν βγούμε στη σκηνή. Τσιγγάνικη ζωή!», όπως είπε.

Διάλειμμα δύο δεκαετιών

Τα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους το 2002 μέχρι να ξανασμίξουν είκοσι χρόνια μετά το 2022.

«Ζω στην περιοχή του κόλπου και ο Κιάνου είχε πρεμιέρα στο Σαν Φρανσίσκο», ανέφερε ο Ντόμροουζ. «Με κάλεσε, ο Ρομπ ήρθε από το Λος Άντζελες και το επόμενο πρωί, κατά τη διάρκεια του πρωινού, βρεθήκαμε να μιλάμε για ενισχυτές και ντραμς. Ήταν η μικρή σπίθα που χρειαζόμασταν για να ανάψει η φωτιά, και μετά από χρόνια που καθόμασταν μπροστά σε έναν υπολογιστή σκέφτηκα: "Ω, ουάου, θα μπορέσω να ξανακάνω μουσική με πραγματικούς ανθρώπους;"»

«Μου έλειψε», είπε από την πλευρά του ο Ριβς. «Μου έλειψε να είμαι στο ίδιο δωμάτιο. Πάντα κάναμε πρόβες στο σπίτι του Ρόμπερτ στο Σίλβερ Λέικ, και εγώ αναρωτιόμουν αν μπορούμε να δοκιμάσουμε. Δεν υπήρχε καμία προβολή του μέλλοντος...».

Μουσικοί στα 60

Και τα τρία μέλη των Dogstar είναι εξήντα χρονών. Πώς νιώθουν όμως για αυτό;

«Νιώθω σαν να ξεκινάμε από την αρχή», απάντησε ο Μέιλχαους. «Βγάζουμε ό,τι κρύβουμε μέσα μας, και συνήθως τα έχεις αυτά τα συναισθήματα στην εφηβεία και τα είκοσί σου, οπότε το να τα έχεις τόσο αργότερα είναι υπέροχο. Η μητέρα μου ήταν μια βαριεστημένη νοικοκυρά που άρχισε να ασχολείται με τη γλυπτική στα 40 της και στη συνέχεια έχτισε ένα μνημείο σε ένα πάρκο στην Ουάσιγκτον. Ποτέ δεν είναι αργά. Μέχρι να πεθάνεις».

«Νιώθω για τη μουσική το ίδιο όπως όταν ήμουν 18 ετών», αναφέρει από την πλευρά του ο Ντάμροουζ.  «Έχω ακόμα αυτό το άγχος μέσα μου και δεν έχω ωριμάσει εντελώς. Η διαφορά αυτή τη φορά είναι ότι δεν φτιάχνω μουσική για να προσπαθήσω να φτάσω κάπου: απλώς της αφήνω να ρέει ελεύθερα στο ποτάμι της ζωής».

Όσο για τον Ρις, απάντησε ότι το να είσαι σε μια μπάντα σε μεγαλύτερη ηλικία σε οδηγεί σε μια διαφορετική εκτίμηση της ζωής. «Έχεις βιώσει τον θάνατο, τον ξέρεις, είσαι πιο κοντά του, και ίσως αυτό είναι ένα υπέροχο πείραμα άρνησης, αλλά σε βοηθά να διαχειριστείς όλα αυτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις».

Ο Ριβς βίωσε από νωρίς τον θάνατο. Το 2001, η πρώην σύντροφός του, Τζένιφερ Σάιμ, σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Χώρισαν αφού η Σάιμ είχε γεννήσει νεκρή την κόρη τους, κάτι που δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν. 

Ο ίδιος έχει μιλήσει στο παρελθόν για το πώς τα γυρίσματα της ταινίας «Μικρός Βούδας» το 1993 τον βοήθησαν να συνειδητοποιήσει την παροδικότητα των πάντων, και δίνει όντως την αίσθηση ενός ανθρώπου που έχει μάθει να αποδέχεται τη ζωή όπως εξελίσσεται.