16 χρόνια μετά, το Big 4 επέστρεψε και μας θύμισε γιατί είναι ακόμα στην κορυφή.

Πριν 16 χρόνια που είχαν επισκεφτεί για τελευταία φορά τη χώρα μας, οι Metallica είχαν έρθει ως (το μεγαλύτερο) μέρος της ομάδας των Big 4 (Metallica, Slayer, Megadeth, Anthrax), που ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι για την αναγνώριση και την καθιέρωση του Heavy Metal στην Αμερική.

Τόσα χρόνια μετά, λίγα πράγματα άλλαξαν. Έτσι και αλλιώς οι Αμερικάνοι ανήκουν στη mainstream μουσική κουλτούρα και οι κινήσεις τους προσελκύουν ακόμα και τα πιο ετερόκλητα κοινά, που σέβονται το σχήμα και το ακολουθούν σε όλες τις κινήσεις τους.

Κάτι τέτοιο σε μικρογραφία έζησε η χώρα μας, από την ανακοίνωση ακόμα της έλευσης των Metallica. Τα εισιτήρια πουλήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ και ήδη μπορούμε να μιλάμε για μία από τις 3 πιο εμπορικές συναυλίες που έχουν γίνει στη χώρα μας, μέχρι στιγμής.

Ακόμα και οι πιο υποψιασμένοι όμως που έχουν δει πως περιοδεύει το σχήμα μετά την κυκλοφορία του πιο πρόσφατου album τους, 72 Seasons, έπαθαν σοκ με την είσοδο τους στο Ο.Α.Κ.Α., αντικρύζοντας το μέγεθος της σκηνής, των πυλώνων με τις μεγάλες οθόνες και τον θηριώδh ηχητικό εξοπλισμό. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και το γραφιστικό μέρος της προώθησης του live, με 2 σχέδια που αναπαριστούσαν φιγούρες της Ελληνικής μυθολογίας, ενώ κάτω από τις 8 οθόνες, δημιουργούνταν ένας κύκλος με αξιοθέατα της Αθήνας όπως η Πύλη τον Ανδριανού, τα αγάλματα στην Ακαδημία Αθηνών και το άγαλμα του Κολοκοτρώνη στην Παλιά Βουλή, αυτά δοσμένα με τον απόλυτο σεβασμό στην πολιτιστική μας κληρονομιά.

Το ίδιο το show (που έχει πάντα και την περισσότερη σημασία), ξεκίνησε στις 18.00 ακριβώς με τους Αμερικάνους Knocked Loose, που ανέλαβαν τον δύσκολο ρόλο. Οι Gojira είχαν σαφώς πιο εύκολο έργο, μιας και αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στον παγκόσμιο σκληρό ήχο και έχουν χτίσει ήδη σχέση με το ελληνικό κοινό. Ωραία επιλογή να έχουν 2 σετ τυμπάνων πάνω στη σκηνή, ώστε να μπορέσει όλο το κοινό της αρένας να τους δει, ενώ όλα τα μέλη του σχήματος βρίσκονταν συνέχεια γύρω γύρω, κερδίζοντας αβίαστα τα χαμόγελα και της επευφημίες του κόσμου.

Χρειάστηκαν περίπου 40 λεπτά μετά την εμφάνιση των Gojira μέχρι να γίνουν και οι τελευταίες ετοιμασίες και το αιώνιο hit των AC/DC It’s a Long Way To The Top (If You Want Rock N’Roll) αντήχησε στο χώρο, ίσως και ως δήλωση με νόημα για αυτό που θα συνέβαινε μετά. Ακριβώς μετά, το Ecstasy Of Gold του Ennio Morricone (μαζί με πλάνα της ταινίας Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος) και οι Metallica βρίσκονταν επί σκηνής.

Ακόμα και ο τρόπος που διαχειρίζονται τον χώρο, παίζοντας 4 τραγούδια σε κάθε τεταρτημόριο της στρογγυλής σκηνής, είναι τόσο καλά σχεδιασμένο, για να μπορεί μέχρι και ο τελευταίος θεατής να τους δει από καλή απόσταση. Το playlist των 16 τραγουδιών κάλυψε όλες τις εποχές τους, ενώ οι Kirk Hammett και Robert Trujillo απέδωσαν φόρο τιμής στη χώρα μας, διασκευάζοντας το οικουμενικό θέμα του Αλέξη Ζορμπά του Μίκη Θεοδωράκη, καθώς και το «Δεν χωράς πουθενά» του συγκροτήματος Τρύπες, ευχαριστώντας το ελληνικό κοινό.

130 λεπτά μιας χορταστικής εμφάνισης που δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο, από ένα σχήμα που κυριαρχεί στην παγκόσμια μουσική εδώ και 40+ χρόνια είναι αυτό που μας έμεινε, με το σχήμα, δια στόματος Lars Ulrich, να υπόσχεται ότι θα ξαναγυρίσουν πιο σύντομα αυτή τη φορά. Η τέλεια αρχή για ένα συναυλιακό καλοκαίρι που υπόσχεται πολλές και ισάξιες συγκινήσεις.