Σάββατο πρωί. Ήλιος λαμπρός. Από εκείνους που σε ξεγελούν ότι όλα είναι στη θέση τους. Περπατάω στο Χαλάνδρι. Και κάτι δεν πάει καλά.

Δεν είναι μόνο το ένα ακόμη λουκέτο και τα κατεβασμένα ρολά. Είναι κάτι δυσκολότερο να περιγραφεί. Η αίσθηση του ανόρεχτου και της ζωής σε απόσυρση που πλανάται. Σαν οι βιτρίνες να έχουν κουραστεί από το ατελέσφορο καλόπιασμα, οι καφετέριες να μην λειτουργούν ως το γνώριμο καταφύγιο, οι ταβέρνες να μην εκπληρώνουν την υπόσχεση της νοστιμιάς.

Το Χαλάνδρι δεν είναι μια τυχαία γειτονιά. Πρόκειται για μια περιοχή που για χρόνια εξέφραζε την οικεία εκδοχή της αθηναϊκής ευημερίας. Και η παρακμή του δεν είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Είναι ο κανόνας που αρχίζει να ανησυχεί.

Όταν μια αγορά που απευθύνεται σε ανθρώπους με δουλειά, με ένα σχετικά σταθερό εισόδημα, με μια καθημερινότητα που υποτίθεται ότι δεν βρίσκεται στο όριο, αρχίζει να δείχνει σημάδια κόπωσης, τότε το πρόβλημα αφορά όλους.

Έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για την οικονομία με αριθμούς. Μόνο που υπάρχει και μια άλλη οικονομία, εκείνη που δεν χωράει εύκολα στα γραφήματα. Η οικονομία της καθημερινής επιθυμίας. Το περιθώριο να αγοράσεις κάτι που δεν χρειάζεσαι επειγόντως. Να καθίσεις κάπου χωρίς να υπολογίζεις αν αξίζει ο λογαριασμός. Να χαρίσεις κάτι χωρίς να πρέπει να στερηθείς. Να βγεις από το σπίτι χωρίς να αισθάνεσαι ότι κάθε έξοδος είναι μια μικρή οικονομική απόφαση που θα καθορίσει.

Διαβάστε περισσότερα.