4 νέα βιβλία για την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου

biblia
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021

Οι εκδοτικοί οίκοι έρχονται με νέα βιβλία και εμείς σας προτείνουμε 4 από αυτά.

Η ζωντανή θάλασσα που ονειρευόταν ξύπνια
Ρίτσαρντ Φλάναγκαν

Η ηλικιωμένη μητέρα της Άννας πεθαίνει. Καταδικασμένη από τον οίκτο των παιδιών της να υποβάλλεται σε ολοένα και πιο απέλπιδες ιατρικές παρεμβάσεις, στρέφει την προσοχή της στο παράθυρο του νοσοκομειακού θαλάμου και δραπετεύει στα οράματά της. Όταν το δάχτυλο της Άννας εξαφανίζεται και, λίγους μήνες αργότερα, το γόνατό της έχει την ίδια τύχη, η Άννα νιώθει κι η ίδια την έλξη του παραθύρου. Αρχίζει να διαπιστώνει ότι παντού γύρω της άνθρωποι επίσης εξαφανίζονται, αλλά κανείς άλλος δεν το προσέχει. Το μόνο που μπορεί να κάνει η Άννα είναι να κρατήσει τη μητέρα της στη ζωή. Ωστόσο, το παράθυρο ολοένα και ανοίγει, τραβώντας την Άννα και τον αναγνώστη ακόμα βαθύτερα σε μια υπέροχη κι απόκοσμη ιστορία για τη θλίψη και το τυχαίο, για την απώλεια και την αγάπη, καθώς και για τους παπαγάλους με την πορτοκαλιά κοιλιά.
Σαν μια θύελλα από αποκαΐδια μετά την έκρηξη του ηφαιστείου, εν μέρει ελεγεία, εν μέρει όνειρο, εν μέρει όραμα ελπίδα, το μυθιστόρημα Η ζωντανή θάλασσα που ονειρευόταν ξύπνια χαρακτηρίστηκε ήδη από τις πρώτες μέρες της έκδοσής του ως ένα από τα σημαντικότερα έργα του κορυφαίου Τασμανού συγγραφέα.

Η απόπειρα
Δημήτριος Στασινόπουλος


Ο Νίκος θρηνεί για τον φόνο της συζύγου του και δεν μπορεί να διαχειριστεί τις δικές του ευθύνες. Ένας σκύλος έρχεται σπίτι του και προσπαθεί να τον πείσει να αυτοκτονήσει. Ο Νίκος συνδέει την πραγματικότητα με τον εφιάλτη και παίρνοντας συνεχώς τις λάθος αποφάσεις ολισθαίνει προς την καταστροφή του.
Η Απόπειρα είναι ένα θεατρικό έργο που παρουσιάζει, με σουρεαλιστικό τρόπο, την ψυχική ασθένεια του σύγχρονου ανθρώπου. Η βούληση των δραματικών προσώπων να βλάψουν τον εαυτό τους, η υστερία και η αυτοκτονικότητα επικρατούν. Ξεκινώντας από το σωστό και το λάθος, η Απόπειρα επιθυμεί να θέσει ερωτήματα για τον ορισμό της κοινωνικής αποδοχής ανατρέχοντας στις βασικές αρχές των ανθρώπινων σχέσεων. Γράφτηκε το 2017 στις Βρυξέλλες του Βελγίου και είναι το αποτέλεσμα μιας ανάγκης διερεύνησης της σχέσης μεταξύ της ψυχικής υγείας και την κοινωνικής αποδοχής.

Χιροσίμα 1945
Η αντίστροφη μέτρηση: Οι 116 μέρες που άλλαξαν τον κόσμο

Chris Wallace

Στις 12 Απριλίου 1945, ο Ρούζβελτ πεθαίνει. Ο Χάρι Τρούµαν, ο οποίος τον διαδέχεται, δεν γνωρίζει καν την ύπαρξη του Σχεδίου Μανχάταν για την κατασκευή της πρώτης ατοµικής βόµβας. Με ρυθµό κατασκοπικού θρίλερ, ξεδιπλώνεται η πληρέστερη αποτύπωση µιας από τις πιο σηµαντικές στιγµές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο καταξιωµένος δηµοσιογράφος Chris Wallace δεν αρκείται στην περιγραφή των βοµβαρδισµών και του ολέθρου που προκάλεσαν, αλλά εστιάζει στις αντιπαραθέσεις και τους ενδοιασµούς της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, καθώς και στους προβληµατισµούς των επιστηµόνων. Ταυτόχρονα, φωτίζει τα γεγονότα από την οπτική γωνία όσων πρωταγωνίστησαν στη λήψη και την εκτέλεση της σχετικής απόφασης, ενώ µε αµεσότητα και ευαισθησία παρουσιάζει τη ζωή των Αµερικανών και Ιαπώνων πολιτών τον καιρό του πολέµου: από τα «Calutron girls» στο Όουκ Ριτζ του Τενεσί ως τη δεκάχρονη Χιντέκο Ταµούρα που επιζεί στη Χιροσίµα αλλά χάνει τη µητέρα της και αργότερα µεταναστεύει στις ΗΠΑ, και τους Αµερικανούς στρατιώτες που µάχονταν στον Ειρηνικό, περιµένοντας µε φόβο τη διαταγή για την εισβολή στην Ιαπωνία.

Γράμμα στον δικαστή μου
Georges Simenon
Μετάφραση: Αργυρώ Μακάρωφ

Είμαστε σχεδόν οι ίδιοι άντρες, δικαστά μου. Και χρειάζεται να επιμείνω σ’ αυτή τη λεπτομέρεια. Από
πλευράς μου, δεν έμπαινα συχνά στον κόπο να ενδιαφερθώ για τη δίκη μου. Μήπως έχει να κάνει με το
γεγονός ότι όλη αυτή η παρωδία ελάχιστη σχέση είχε με την πραγματικότητα ; [...]
Λοιπόν, δικαστά μου, νομίζω ότι μόλις βρήκα την ακριβή λέξη άθελά μου. Η σύζυγός μου η Αρμάντ
είναι αξιοπρεπής. Είναι η αξιοπρέπεια προσωποποιημένη. Και τώρα, προσπαθήστε να φανταστείτε επί
δέκα συνεχή χρόνια το καθημερινό τετ-α-τετ με την Αξιοπρέπεια, προσπαθήστε να δείτε στο κρεβάτι
τον εαυτό σας με την Αξιοπρέπεια. [...] Στην ουσία, για πάρα πολλά χρόνια, είχα ζήσει χωρίς να το
αντιλαμβάνομαι. Είχα κάνει με μεγάλη σχολαστικότητα, όσο καλύτερα μπορούσα, όλα όσα μου είχαν
πει να κάνω. Χωρίς να ψάχνω το λόγο. Χωρίς να αναζητώ να καταλάβω.
[...] Ξαφνικά παρατήρησα ότι ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν έτσι, βράδυ, σε ταξί με μια άγνωστη.
Έβλεπα αμυδρά την γκριζωπή σκιά τού προσώπου της, την κόκκινη καύτρα του τσιγάρου, τα γόνατα
και την αρχή της γάμπας μέσα από τις ανοιχτόχρωμες μεταξωτές κάλτσες. Οσφραινόμουν τη
μυρωδιά του καπνού της, των ρούχων της, των βρεγμένων μαλλιών της. Αν υπήρξε κάποια
αναστάτωση –και είναι όντως πολύ αβέβαιο– συνέβη εξαιτίας της μυρωδιάς των βρεγμένων μαλλιών.
[...] Ίσως είναι η πρώτη γυναίκα που αγάπησα.
[...] Ξέσπασα, δικαστά μου. Όχι μόνο εναντίον της Αρμάντ. Εναντίον όλων σας, εναντίον της ζωής έτσι
όπως την αντιλαμβάνεστε, εναντίον της ιδέας που έχετε για την ένωση δύο ανθρώπων και τους
παροξυσμούς στους οποίους μπορούν να φτάσουν.

Ένας επαρχιακός γιατρός, που ζει μια συμβατική οικογενειακή ζωή, προβαίνει, μετά την καταδίκη του, σε
μια εκ βαθέων εξομολόγηση στον δικαστή του, χωρίς την αναζήτηση κανενός οίκτου. Γράφει για ό,τι τον
οδήγησε στον φόνο, για ένα εκτός ορίων και ελέγχου πάθος ερωτικό. Ένα από τα γνωστότερα
μυθιστορήματα του Σιμενόν, με τη συγκλονιστική ανατομία ενός φόνου.