Αν η Λίμνη Βουλιαγμένης αποτελεί από μόνη της μαγικό τοπίο, το καλοκαιρινό μενού του Abra Ovata με την υπογραφή του John Σκοτίδα έρχεται να βάλει το κομμάτι που ολοκληρώνει το παζλ του φετινού “summer in the city”.

Η Αθήνα στα τέλη του Ιουλίου δεν είναι και η πιο φιλική πόλη στον κόσμο. Λίγο τα μικρά κύματα καύσωνα που πυρώνουν το τσιμέντο, λίγο η ανυπομονησία για τις άδειες του Αυγούστου και η τάση φυγής από το κέντρο γίνεται επιτακτική. Τη λύση σε αυτή την αστική ασφυξία έρχεται να δώσει ένα από τα πιο ιδιαίτερα μέρη της πόλης που μπορεί να βρίσκεται μακριά, αλλά αξίζει ένα προς ένα τα 20 χιλιόμετρα από την καρδιά της πρωτεύουσας. Ο λόγος για τη Λίμνη Βουλιαγμένης, που μπορεί να μας φιλοξενήσει από το πρωί για κολύμπι και καφέ, μέχρι το βράδυ για δείπνο, σε ένα σκηνικό γνωστό μεν, κινηματογραφικό και επιβλητικό δε, με τους βράχους να περιβάλλουν τα ιαματικά νερά -ένα αληθινό δώρο της φύσης. Aυτό το μοναδικό περιβάλλον συμπληρώνει ιδανικά ο πολύ ωραίος χώρος του Abra Ovata, που λειτουργεί σαν… κοσμοπολίτικη τηλεμεταφορά κάπου μακριά από την Αττική.

Εκμεταλλεύεται στο έπακρο τη μοναδική θέση του, με τραπέζια που απλώνονται στο ξύλινο deck περιμετρικά της Λίμνης σε άνετες αποστάσεις μεταξύ τους, ατμοσφαιρικό φωτισμό που μεταμορφώνει το μέρος όσο σουρουπώνει κι ένα προσεγμένο service έτοιμο να μας καθοδηγήσει στο μενού του σεφ John Σκοτίδα, ο οποίος φέτος παντρεύει την ελληνική πρώτη ύλη με αναπάντεχες fusion τεχνικές. Ο ίδιος, άλλωστε, γεννήθηκε στον Παναμά, μεγάλωσε στην Ελλάδα, από μητέρα με καταγωγή από Φιλιππίνες και Κίνα και πατέρα Έλληνα, με αποτέλεσμα το μωσαϊκό καταγωγών να βγαίνει αναπόφευκτα στο πώς σκέφτεται και μαγειρεύει. Στο φετινό μενού, την υλοποίηση του οποίου έχει αναλάβει ο head chef Ιωάννης Αλίμπαλης, θέλησε να φέρει στοιχεία και από τα ταξίδια του, με πιάτα που κινούνται ανάμεσα σε Ελλάδα, Ασία και Νότια Αμερική, έχοντας πάντα ως αφετηρία την ελληνική γαστρονομική παράδοση: την εποχικότητα, τις εξαιρετικές πρώτες ύλες και την απλότητα. 

Αυτή η πολυπολιτισμική ισορροπία έγινε αμέσως αντιληπτή, όταν έφτασε στο τραπέζι μας το σεβίτσε λαβράκι που περιχύθηκε επί τόπου με κακαβιά και έφερε με μια κίνηση τη Λατινική Αμερική στην ελληνική παράδοση, σε έναν διάλογο που κρατούσε τη νοστιμιά ως βασικό παρονομαστή. Στο πλάι, τα αλείμματα που ήρθαν με το φρεσκοψημμένο ψωμί ημέρας μας κράτησαν παρέα σε όλη τη διάρκεια του δείπνου: κρεμώδης ταραμοσαλάτα με Kaffir lime (εσπεριδοειδές της Νοτιοανατολικής Ασίας), εξαιρετικό βούτυρο hoisin και μια ιδιαίτερη τυροκαυτερή με κορεάτικη ζυμωμένη πάστα κόκκινης πιπεριάς gochujang και κόκκινες πιπεριές. Η Αθηναϊκή με καβούρι και αυγοτάραχο που ακολούθησε ήταν φινετσάτη, αν και η συμπαγής βάση τηγανητού ρυζιού δεν πρόσθετε κάτι ουσιαστικό στο σύνολο. Οι γαρίδες ήρθαν ζουμερές, με… αέρα Ταϊλάνδης, πάνω σε έναν πλούσιο σε umami ζωμό tom yum, με lime, αγγούρι και κόλιαντρο, ενώ και τα μύδια με αγριοσέλινο, βούτυρο Aji Amarillo και κόλιανδρο έφεραν στο τραπέζι καθαρή, βαθιά νοστιμιά.

Συνεχίζοντας με οδηγό τη θάλασσα, το λαβράκι tempura πάνω σε άγρια χόρτα και ζωμό σόγιας είχε δυνατά σημεία την τραγανή κρούστα, τη ζουμερή σάρκα και τα νόστιμα, crunchy χόρτα, ωστόσο το crispy rice και πάλι δεν ήταν το αγαπημένο μας στοιχείο στο πιάτο. Τελευταία στάση πριν τη στεριά ήταν η παέγια θαλασσινών με το χαρακτηριστικό soccarat, με γαρίδες, μύδια και γυαλιστερές με ρύζι bomba και αγιολί Aji Amarillo. Και εξηγούμαστε: soccarat είναι η καραμελωμένη κρούστα ρυζιού που δημιουργείται στον πάτο του σκεύους και θεωρείται σήμα κατατεθέν της ισπανικής παέγιας. Είναι εκείνο το σημείο που μπορεί εύκολα να παρερμηνευτεί ως «αρπαγμένο» ρύζι, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα καραμέλωμα, που προσθέτει βάθος και ένταση στη γεύση, με λιγότερο αφράτη και πιο τραγανή υφή. Το αγιολί Aji Amarillo -η κλασική σκορδάτη μεσογειακή σάλτσα σε μια εκδοχή με την αρωματική περουβιανή πιπεριά- χάριζε απλόχερα μια ελαφρώς πικάντικη πινελιά για έξτρα ένταση στο πιάτο.

Στεριά πιάσαμε λίγο μακριά από Ελλάδα, προς Ασία μεριά με καντονέζικες αναφορές, με μια καλομαγειρεμένη πάπια με γλυκιά σάλτσα cherry hoisin και ιαπωνική μέντα. Τρυφερή, ζουμερή και ισορροπημένη γευστικά, ήταν από εκείνα τα πιάτα που μπορούν να πείσουν ακόμη και όσους δεν της έχουν ιδιαίτερη αδυναμία.

Το επιδόρπιο, δια χειρός pastry chef Καλλιόπης Μάρου, ήρθε πλούσιο, γενναιόδωρο και ως ωδή στο φιστίκι Αιγίνης που έχει περάσει σε πρωταγωνιστικό ρόλο τα τελευταία χρόνια. Ένα υπέροχο Paris-Brest, αφράτο, τραγανό και βουτυρένιο, παραδομένο στον αγαπημένο ξηρό καρπό μέσα από διαφορετικές εκτελέσεις: πραλίνα, κρέμα και καραμελωμένα φιστίκια Αιγίνης. Χωρίς λόγια.

Μέσα από μια τέτοια αλληλουχία πιάτων, λοιπόν, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα τη συνολική φιλοσοφία της κουζίνας. Η ομάδα του John Σκοτίδα καταφέρνει να «πατήσει» στην ελληνική πρώτη ύλη και να την αξιοποιήσει με τεχνικές που έχουν τις δικές τους εξωτικές εντάσεις, φέρνοντας ένα γαστρονομικό... jet lag στο πιάτο. Κι όλα αυτά σε ένα από τα ομορφότερα σποτ της πόλης, που δίνουν μια διαφορετική οπτική στο αθηναϊκό τοπίο. 

Info
Abra Ovata
Λίμνη Βουλιαγμένης
210 8962220
από 60 ευρώ/άτομο 

ΤΖΟΥΛΙΑ ΤΑΣΩΝΗ
[email protected]