«Αιγαίο, βασίλεμα και ποίημα εσύ, σ’ εσένα τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν ελληνικά».

Αυτά έγραφε ο Ελύτης, αλλά σήμερα η φωνή του πελάγους πνίγεται στη διπλωματική φασαρία.

Τα πελάγη, από ποιητικό σύμβολο, γίνονται σκηνικό διεκδικήσεων και δεν θωρούνται ως θαλασσινή απεραντοσύνη, αλλά ως χώροι γεωπολιτικών παραστάσεων.

Το Αιγαίο και το Ιόνιο, τα απέραντα γαλάζια που σμιλεύουν την ψυχή, από γεωγραφικά σύνορα και πηγές ζωής, από πεδία όπου η ιστορία, η πολιτική και η ποίηση συρρέουν ανά τους αιώνες, μετατρέπονται πάλι σε υδάτινο καμβά για  διεκδικήσεις, πιέσεις και πολιτικές σκοπιμότητες.

Η Τουρκία, αναφερόμενη στα ελληνικά θαλάσσια πάρκα, ξεσπά από αγανάκτηση απέναντι στις «μονομερείς ενέργειες» και η τοποθέτηση υπερβαίνει τα όρια της διαμαρτυρίας.

Γίνεται πράξη δεινού σκηνοθέτη με στόχο τριπλό: να κρατά ανοιχτό το ζήτημα της κυριαρχίας, να προβάλλει την Τουρκία ως ηγεμονική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο και να αποπροσανατολίζει το εσωτερικό της ακροατήριο από εθνικές κρίσεις. Το πέλαγος γίνεται ο καραγκιόζ μπερντές όπου η Τουρκία υποδύεται τον «αδικημένο» αναβιώνοντας επί σκηνής το γνώριμο πια αφήγημα. Διαβάστε περισσότερα.