Plot twist: Δεν βρίσκονται στην Ιταλία.

Σε μια πρώτη ανάγνωση, η Σικελία έρχεται αυτόματα στο μυαλό αν σκεφτούμε Ελλάδα... εκτός Ελλάδας. Έπειτα μπορεί να πηγαίναμε στη Νότια Γαλλία, εκεί προς Κυανή ακτή, με τον μεσογειακό ήλιο, τα πεύκα και το γαλάζιο της θάλασσας. Ελληνικό καλοκαίρι θυμίζει και η Μαγιόρκα, ωστόσο θα πάμε λίγ παραπέρα, στη Νότια Πορτογαλία και την Algavre, όπου υπάρχει ένα μέρος που σε κάνει να αμφιβάλλεις αν βρίσκεσαι σε ξένη χώρα ή σε κάποιο ελληνικό νησί. Λευκά σπίτια, στενά σοκάκια που κατηφορίζουν προς τη θάλασσα, ήλιος που καίει και καταγάλανη θάλασσα – όλα εκεί, αλλά με πορτογαλική πινελιά.

Το Burgau έχει το προσωνύμιο «Portuguese Santorini» και όχι άδικα. Τα λευκά σπίτια του, χτισμένα αμφιθεατρικά κατά μήκος της πλαγιάς που κατηφορίζει προς τη θάλασσα, θυμίζουν τις Κυκλάδες με τον ήλιο να αντανακλά στον λευκό ασβέστη, ενώ τα στενά σοκάκια και οι μικρές πλατείες δημιουργούν έναν ρυθμό ζωής που μοιάζει ελληνικός: οι ντόπιοι κινούνται αργά, οι καφετέριες ανοίγουν νωρίς για να προλάβουν τον ήλιο και οι ψαράδες επιστρέφουν με τις βάρκες τους γεμάτες από φρέσκα ψάρια, σαν να είσαι σε κάποιο μικρό ελληνικό ψαροχώρι. Η ατμόσφαιρα του χωριού σε βάζει αμέσως σε ένα καλοκαιρινό mood, ακόμη και αν βρεθεί κάποιος στην Πορτογαλία το χειμώνα.

Το Carvoeiro περιγράφεται συχνά ως χωριό με «ελληνικό συναίσθημα». Οι απόκρημνες ακτές με τις μικρές παραλίες που κρύβονται ανάμεσα σε βράχους, οι στοές που δημιουργούν φυσικές σκιές και οι πλατείες με τα λευκά κτίρια και τις καμάρες σου θυμίζουν ελληνικό νησιώτικο σκηνικό. Εδώ, το φως του ηλιοβασιλέματος παίζει με τα χρώματα του νερού, δημιουργώντας εικόνες που θα μπορούσαν να είναι ίως περισσότερο από Δωδεκάνησα. Παράλληλα, η καθημερινότητα ακολουθεί έναν χαλαρό, μεσογειακό ρυθμό: οι ντόπιοι απολαμβάνουν τον καφέ τους χωρίς βιασύνη, οι τουρίστες κινούνται αργά κατά μήκος της παραλίας και το αεράκι από τον ωκεανό κάνει το σκηνικό ακόμα πιο «ελληνικό».