Οι Κουδουνοφόροι δεν είναι ένα απλό καρναβαλικό θέαμα· είναι ένα έθιμο με έντονο συμβολισμό και ατμόσφαιρα που σε καθηλώνει.

Εκεί ψηλά στο Σοχό Θεσσαλονίκης, οι Απόκριες δεν είναι ακριβώς πολύχρωμες και χορευτικές με την κλασική έννοια του όρου. Αντί για καρναβαλικές στολές και χαρούμενα πλήθη, η παράδοση εδώ επιμένει στην ωμή, ακραία εκδοχή της διονυσιακής γιορτής: οι Κουδουνοφόροι του Σοχού δημιουργούν ένα θέαμα που καθηλώνει και ξαφνιάζει κάθε επισκέπτη.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του τριημέρου, άντρες του χωριού φορούν δέρματα ζώων, μαύρες κάπες και εντυπωσιακές μάσκες, ενώ στη μέση τους δένουν βαριά κουδούνια που σχηματίζουν μια επιβλητική «πανοπλία» ήχου. Τα δέρματα προέρχονται από ζώα που σφάζονται για τροφή και αποτελούν αξιοποίηση κάθε κομματιού, όπως συνέβαινε παραδοσιακά στην αγροτική κοινωνία. Με κάθε τους βήμα, ο εκκωφαντικός ήχος γεμίζει τα σοκάκια και δημιουργεί μια σχεδόν υπνωτική ένταση, ενώ η μορφή τους φαίνεται σχεδόν πρωτόγονη και επιβλητική.

Οι ρίζες του εθίμου χάνονται στον χρόνο και συνδέονται με αρχαίες διονυσιακές τελετές. Ο θόρυβος θεωρείται πως διώχνει το κακό και «ξυπνά» τη γη, ενώ η μεταμφίεση λειτουργεί ως μετάβαση από την αταξία της Αποκριάς στη νηστεία της Σαρακοστής. Σήμερα υπάρχει και μια συζήτηση για το κατά πόσο η παράδοση μπορεί να διατηρηθεί χρησιμοποιώντας εναλλακτικά υλικά, ώστε να συνδυάζεται η αυθεντικότητα με πιο φιλικές προς τα ζώα πρακτικές, χωρίς όμως να χάνεται η ένταση και ο συμβολισμός του εθίμου.

Για τον επισκέπτη, η εμπειρία είναι έντονη και άμεση. Δεν παρακολουθείς απλώς – νιώθεις το έδαφος να πάλλεται από τα κουδούνια. Αν αναζητάτε ένα ταξίδι που συνδυάζει παράδοση, αυθεντικότητα και δυνατές εικόνες, ο Σοχός το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας είναι μια επιλογή που σίγουρα έχει κάτι διαφορετικό να σας πει.