Στην καρδιά της Βρετανικής Κολομβίας, υπάρχει ένα τοπίο που μοιάζει περισσότερο με... installation παρά με φυσικό φαινόμενο.

Λίγο έξω από το Osoyoos, στην κοιλάδα Similkameen του Καναδά, η Λίμνη με τις Κηλίδες (ή Kliluk, όπως είναι γνωστή στη γλώσσα των Syilx/Οkanagan) είναι ένα από τα πιο ασυνήθιστα φυσικά τοπία στον κόσμο. Με την πρώτη ματιά μοιάζει σχεδόν σουρεαλιστική, σαν ένας ζωντανός πίνακας του Νταλί που ξεπήδησε από το έδαφος: δεκάδες κυκλικές κηλίδες «σπάνε» την επιφάνεια της λίμνης σε αποχρώσεις που αλλάζουν από λευκό και κίτρινο μέχρι πράσινο και βαθύ μπλε.

Το μυστικό της βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια. Καθώς το νερό εξατμίζεται τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες, μένουν πίσω υψηλές συγκεντρώσεις φυσικών αλάτων και ορυκτών –κυρίως θειικών ενώσεων μαγνησίου, ασβεστίου και νατρίου. Αυτά κρυσταλλοποιούνται και σχηματίζουν τις χαρακτηριστικές «πισίνες» που δίνουν στη λίμνη την απόκοσμη όψη της.

Για τους αυτόχθονες λαούς Syilx, η λίμνη δεν είναι απλώς ένα γεωλογικό θαύμα αλλά ένας ιερός τόπος με βαθιά πνευματική σημασία. Η Kliluk θεωρείται παραδοσιακά χώρος θεραπείας και τελετουργίας, όπου η λάσπη και το νερό χρησιμοποιούνταν σε πρακτικές που συνδέονταν με την ίαση και την ευεξία. Σήμερα, ο σεβασμός σε αυτή την πολιτιστική κληρονομιά παραμένει κεντρικός, με την πρόσβαση στην ίδια τη λίμνη να είναι απαγορευμένη.

Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, τα άλατά της είχαν επίσης βιομηχανική χρήση, γεγονός που οδήγησε σε έντονη εκμετάλλευση μέχρι να προστατευθεί η περιοχή και να επιστραφεί στους Syilx το 2001. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μάλιστα, εξόρυσσαν από εκεί ορυκτά για να φτιάχνουν μπαρούτι. Σήμερα, η Λίμνη με τις Κηλίδες προστατεύεται και μπορεί κανείς να τη θαυμάσει μόνο από ειδικό σημείο θέασης κατά μήκος του Highway 3, καθώς υπάρχει φράχτης γύρω από τη λίμνη για να εμποδίζει τον κόσμο να μπει μέσα. Η καλύτερη στιγμή για να τη δείτε είναι από τα μέσα Ιουλίου έως τα τέλη Αυγούστου, όταν αποκαλύπτεται στο μέγιστο αυτό το σχεδόν εξωπραγματικό «πουά» τοπίο.