Η επιστροφή σε μια παραλία της Ηλείας απέδειξε πως η πραγματική εξέλιξη δεν βρίσκεται στην υπερβολή, αλλά στη φροντίδα, την αυθεντικότητα και τον σεβασμό στη φύση.

Είχα χρόνια να έρθω στη Μαραθιά.

Κατάγομαι από ένα διπλανό χωριό και την κουβαλάω από παιδί. Θυμόμουν μια παραλία σχεδόν ανέγγιχτη και ένα μικρό μαγαζάκι που ήταν περισσότερο παράγκα παρά επιχείρηση. Τότε δεν το σκεφτόσουν. Ήταν απλώς εκεί. Μέρος του τοπίου, όπως τα αρμυρίκια, η άμμος, τα ξεβρασμένα θαλασσόξυλα, τα καλάμια και η θάλασσα.

Γύρισα έπειτα από πολλά χρόνια με μια μικρή ανησυχία. Έχουμε συνηθίσει να επιστρέφουμε σε μέρη που αγαπήσαμε και να μην τα αναγνωρίζουμε. Να έχουν γεμίσει με υπερβολές, με μουσικές που δεν αφήνουν τη θάλασσα να ακουστεί, με μια μόνιμη αγωνία να μοιάσουν σε κάτι άλλο.

Στη Μαραθιά αυτό δεν συνέβη.

Το μαγαζί μεγάλωσε. Οργανώθηκε. Έγινε πιο όμορφο, πιο λειτουργικό, πιο προσεγμένο. Αλλά δεν ξέχασε ποτέ τι ήταν. Και αυτό, τελικά, είναι πολύ πιο δύσκολο από το να αλλάξεις.

Έφαγα εκεί καλύτερα απ' όσο έχω φάει σε αρκετά πολύ πιο «διάσημα» καλοκαιρινά μαγαζιά ανά τη χώρα. Κι αυτό είναι ίσως το πιο ωραίο κομμάτι της ιστορίας. Δεν υπάρχει καμία διάθεση να αποδείξουν ότι κάνουν υψηλή κουζίνα. Απλώς μαγειρεύουν νόστιμα. Με φροντίδα. Με καθαρές γεύσεις. Με μια απλότητα που απαιτεί περισσότερη γνώση απ' όση συνήθως της αναγνωρίζουμε.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί. Από τα παιδιά στις ξαπλώστρες μέχρι όσους σε εξυπηρετούν στα τραπέζια, υπάρχει μια φυσική ευγένεια. Όχι εκείνη που μαθαίνεται στα σεμινάρια εξυπηρέτησης. Η άλλη. Αυτή που σε κάνει να νιώθεις άνετα χωρίς καν να καταλάβεις γιατί.

Κοιτούσα γύρω μου και δυσκολευόμουν να βρω κάτι αφημένο στην τύχη. Ο χώρος πεντακάθαρος. Η παραλία προσεγμένη. Το πράσινο διατηρημένο σαν να ήταν το πιο πολύτιμο κομμάτι της επιχείρησης. Και ίσως είναι. Γιατί αυτά τα μεγάλα δέντρα δεν χαρίζουν μόνο σκιά. Δημιουργούν ένα μικρό κλίμα δικό τους. Ακόμη και τις μέρες που ο τόπος λιώνει από τη ζέστη, εκεί φυσάει αλλιώς. Αναπνέεις αλλιώς.

Το απόγευμα αρχίζει η πιο αθόρυβη παράσταση της ημέρας. Εδώ, επειδή η Μαραθιά κοιτάζει δυτικά, ο ήλιος δεν βιάζεται να φύγει. Μέχρι τις εννέα το βράδυ τον παρακολουθείς να διαγράφει ολόκληρη τη διαδρομή του πάνω από το Ιόνιο, καθώς απέναντι η Ζάκυνθος και η Κεφαλονιά προβάλλουν σαν αχνές σκιές στον ορίζοντα. Το φως αλλάζει ανεπαίσθητα, η θάλασσα μεταμορφώνεται ξανά και ξανά, και η δύση δεν είναι μια στιγμή αλλά μια αργή αφήγηση που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια σου. Τα τραπέζια γεμίζουν χωρίς φασαρία, οι κουβέντες χαμηλώνουν από μόνες τους. Δεν είναι ότι όλοι κοιτούν το ηλιοβασίλεμα. Είναι ότι, για λίγη ώρα, όλοι γίνονται μέρος του.

Και κάπου εκεί σκέφτηκα ότι η Μαραθιά δεν είναι απλώς μια όμορφη παραλία. Είναι μια υπενθύμιση.

Μας έχουν πείσει ότι για να ζήσεις κάτι πραγματικά όμορφο πρέπει να πάρεις πλοίο, να κλείσεις μήνες πριν, να στριμωχτείς σε έναν τόπο που έχει ήδη ξεπεράσει τα όριά του. Ότι η ποιότητα βρίσκεται πάντα κάπου αλλού.

Δεν είναι έτσι.

Αν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας υπήρχαν λίγοι άνθρωποι που θα φρόντιζαν τον τόπο τους όπως φροντίζουν αυτοί τη Μαραθιά, θα ταξιδεύαμε διαφορετικά. Θα μοιραζόμασταν καλύτερα μέσα στη χώρα. Θα ανακαλύπταμε ξανά τις ακτές δίπλα στο σπίτι μας, τα χωριά που αδειάζουν κάθε καλοκαίρι, τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις που παλεύουν χωρίς μεγάλα λόγια.

Και αυτό δεν είναι μόνο καλό για τον τουρισμό. Είναι καλό για τη χώρα.

Γιατί κρατάει ζωντανή την περιφέρεια. Δίνει λόγο στους νέους να μείνουν και να δημιουργήσουν. Δεν μετατρέπει όλες τις διακοπές στο ίδιο σκηνικό με διαφορετικό όνομα. Δεν πιέζει λίγους τόπους μέχρι να μην αντέχουν άλλο, ενώ εκατοντάδες άλλοι περιμένουν σιωπηλά να τους ανακαλύψεις.

Αυτό είναι το μάθημα που παίρνεις φεύγοντας από τη Μαραθιά.

Ότι η πρόοδος δεν σημαίνει να γίνεις κάτι άλλο. Σημαίνει να γίνεις καλύτερος σε αυτό που είσαι.

Και ότι η φύση έχει έναν τρόπο να επηρεάζει και τους ανθρώπους που τη σέβονται. Δεν υπάρχει τίποτα επιδεικτικό εκεί. Ούτε στο τοπίο ούτε στους ανθρώπους. Μια ήρεμη βεβαιότητα μόνο. Σαν να ξέρουν πως ό,τι αξίζει πραγματικά δεν χρειάζεται να φωνάζει για να το προσέξεις.

Έφυγα με μια περίεργη σκέψη. Τελικά, το μεγαλύτερο προνόμιο δεν είναι να ανακαλύπτεις ευφάνταστους, εξωτικούς και πολυδιαφημισμένους προορισμούς. Είναι να επιστρέφεις σε έναν τόπο που αγαπούσες και να διαπιστώνεις ότι, τουλάχιστον εκείνος, μεγάλωσε αυθεντικά και όλο αυτό κάπως σου μεταγγίζει την ελπίδα να έπραξες ανάλογα και ο ίδιος. Γιατί οι τόποι που μένουν αληθινοί μοιάζει να μας θυμίζουν ποια στόφα θέλαμε να φτιάξουμε για εαυτό.

Χριστίνα Χρυσανθοπούλου / [email protected]