Παναγιώτα Αβραμοπούλου: «Στόχος μου πάντα είναι να κάνω τον κόσμο λίγο καλύτερο»

abramopoyloy
ΠΕΜΠΤΗ, 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2021

Η πρωταγωνίστρια της παράστασης «Άννα», από το βραβευμένο έργο της Σαμ Πότερ που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μας μιλά για το πρόσφατο παρελθόν της καραντίνας και την έμπνευση, το θεατρικό της παρόν και το μέλλον που ονειρεύεται για την ίδια και την κοινωνία.

Η παράσταση «Άννα» που ξεκινά την Τρίτη 12 Οκτωβρίου στο θέατρο Δρόμος είναι ένας συγκλονιστικός μονόλογος γεμάτος χιούμορ, αγωνία και ανατροπές. Η Παναγιώτα Αβραμοπούλου επί σκηνής γίνεται μια νεαρή μητέρα που μεγαλώνει μόνη το παιδί της, γεγονός που υποτίθεται ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο, όμως για την ηρωίδα αποτελεί ό,τι καλύτερο της έχει συμβεί. Αναμένοντας την πρεμιέρα, συναντήσαμε την πρωταγωνίστρια και μιλήσα για το έργο, τον θεσμό της οικογένειας και φυσικά για το θέατρο. 

Ποια είναι η Άννα;

Η Άννα είναι μια γυναίκα 21 ετών, η οποία μαθαίνει μετά από 3 χρόνια ότι το παιδί που μεγαλώνει δεν είναι δικό της. Καλείται λοιπόν μόνη της, όχι μόνο να αναθρέψει τη κόρη της αλλά να γνωρίσει την άλλη οικογένεια, ερχομένη αντιμέτωπη με κοινωνικά στερεότυπα και άλλα εμπόδια. Είναι μια σύγχρονη ηρωίδα που μας διδάσκει ότι η οικογένεια δεν είναι ένα πράγμα, μπορεί και φτιάχνεται να είναι οτιδήποτε. Φτιάχνεται από ανθρώπους που νοιάζονται ο ένας για τον άλλον, είναι μέρος της ζωής του άλλου και αυτός ο δεσμός είναι εκατό φορές πιο δυνατός από οποιαδήποτε άλλο δεσμό συμβατικό.

Θεωρείτε ότι οι μονογονεϊκές οικογένειες αντιμετωπίζουν ρατσισμό στην Ελλάδα σήμερα και πως αυτός εκδηλώνεται;

Θεωρώ ότι ναι, έχουμε μείνει σε κάποιες συμβατικές εικόνες και στερεότυπα ότι οικογένεια σημαίνει πατέρας μητέρα παιδιά. Είναι λυπηρό που το κράτος μας δεν ενισχύει ιδιαίτερα οικονομικά μονογονεϊκές οικογένειες και δεν προστατεύει τις ανύπαντρες μητέρες. Όταν ανάμεσα στα παιδιά υπάρχει το λεγόμενο μπούλινγκ για το αν οι γονείς ενός  παιδιού έχουν χωρίσει ή μεγαλώνει με έναν γονιό, αυτή η συμπεριφορά πηγάζει από την οικογένεια. Θέλω να πιστεύω ότι εποχές αλλάζουν, ότι βαδίζουμε σε μια κατεύθυνση που βοηθάμε και κατανοούμε περισσότερο και κρίνουμε λιγότερο. 

Εκτός από τον ρατσισμό και τις προκαταλήψεις ποια άλλα θέματα αγγίζει το έργο;

Μέσα από την Άννα βλέπουμε το πιο απλό το πιο κοινό για όλους και όμως το πιο δύσκολο, κάτι το οποίο ίσως πολλοί δεν έχουμε σκεφτεί καν στη ζωή μας ως παιδιά. Το πώς είναι να είσαι μητέρα. Τι σημαίνει από τη μια στιγμή στην άλλη στη ζωή σου, εκεί που σχεδιάζεις όνειρα και καταστρώνεις μελλοντικά σχέδια να γίνεσαι γονιός. Ίσως πάντα θεωρούσαμε πολύ δεδομένο, πολύ αυτονόητο τον ρόλο του γονιού και η Άννα είναι εκεί για να μας δείξει πόσο ανατρεπτικό πόσο συναρπαστικό είναι να γίνεσαι γονιός. 

 Μονόλογος ή παραστάσεις με πολλά πρόσωπα;

Είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους αυτά τα δύο είδη. Σε έναν μονόλογο  καλείσαι μόνος σου να φτιάξεις τον χαρακτήρα σου, τη σχέση σου με τα πρόσωπα που αναφέρονται, τις αντιδράσεις σου , όλα αυτά τα οποία σε έργα με πολλά πρόσωπα είναι εκεί. Τα δημιουργείς μαζί με τους άλλους συναδέλφους σου. Είναι πολύ διαφορετικά συναρπαστικό το ταξίδι που διανύεις με άλλα άτομα και με αυτό που κάνεις μόνος σου, πάντα σε συνάρτηση με τον σκηνοθέτη φυσικά. Σίγουρα το θέατρο είναι μια ομαδική δουλειά και αγαπώ να δουλεύω με ομάδες και με άλλους ηθοποιούς. Ο μονόλογος πάντως σίγουρα είναι κάτι που σε προκαλεί να ξεπεράσεις τα όρια σου πάνω στη σκηνή.

Ποιο είδος θεάτρου προτιμάτε ως θεατής;

Δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση στο αν θα δω δράμα ή κωμωδία. Αν θα δω ρεαλισμό ή σωματικό θέατρο. Ως θεατής αλλά και ως ηθοποιός προτιμώ να δω αλλά και να κάνω  κάτι το οποίο θα με συγκινήσει, θα με μετακινήσει, θα με κάνει να προβληματιστώ και θα με εμπνεύσει. Αυτό είναι το είδος θεάτρου που προτιμώ.

Πώς βιώσατε την παύση του θεάτρου τους μήνες του lockdown;

Πολύ δύσκολα, όπως και οι περισσότεροι συνάδελφοί μου θεωρώ. Για μένα ήταν μια περίοδος που μόλις είχα έρθει Από το Λονδίνο στην Αθήνα για να ξεκινήσω την επαγγελματική μου καριέρα και έτυχε να ξεκινήσει η περίοδος του lock down. ήθελα απεγνωσμένα να ξεκινήσω, είχα πολλή όρεξη και έμπνευση για καινούρια πράγματα και project, και ένιωθα θυμό και λύπη. Αφού βίωσα όλη αυτή τη κατάσταση συνειδητοποίησα ότι κανένας και τίποτα δεν μπορεί να "κλείσει" μέσα τη τέχνη ούτε το ταλέντο μας, ούτε την όρεξη μας. Ξεκίνησα πάλι να γράφω και να κάνω διάφορα video, κατέγραφα ιδέες και διάβαζα πολύ. Μετά από λίγο ανακοινώθηκε η "έναρξη" των κλειστών σκηνών.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια;

Όταν γύρισα από το Λονδίνο έψαχνα να δημιουργήσω ή να ανήκω σε μια ομάδα με σκοπό να ανεβάζουμε  συνέχεια παραστάσεις και να κάνουμε διάφορα projects. Από τη στιγμή που έγινε αυτό , τα επόμενα σχέδια που έχω αφορούν την ομάδα Medea όπου και βρίσκομαι. Το πιο άμεσο είναι το ανέβασμα του έργου μου Παλέρμο, όπου και θα παίζεται στο θέατρο Δρόμος μέχρι και τον Γενάρη και τα σεμινάρια υποκριτικής με βάση τη μέθοδο Στανισλάβσκι και το σωματικό θέατρο με σκοπό στο τέλος το ανέβασμα ενός έργου. Στόχος μου πάντα είναι να κάνω τον κόσμο λίγο καλύτερο. Ο δικός μου τρόπος είναι να κάνω θέατρο. Να μοιράζομαι ιστορίες, να προσπαθώ να αφυπνίσω, να προβληματίσω, να βοηθήσω. Όποτε και τα επόμενα σχέδια που θα έρθουν θα έχουν πάντα να κάνουν με αυτό.

Η ομάδα του clickatlife