Θοδωρής Αντωνιάδης: «Ένα καλό θεατρικό έργο πάντα βρίσκει τρόπο να μιλήσει στο παρόν»

samantha
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 08 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021

Ο σκηνοθέτης της παράστασης «Η Σαμάνθα και ο Μαξ στο βυθό της ασφάλτου» μας μιλά για την πρόσφατη δουλειά του.

O Θοδωρής Αντωνιάδης σκηνοθετεί την παράσταση «Η Σαμάνθα και ο Μαξ στο βυθό της ασφάλτου» που παρουσιάζεται για 2η χρονιά στον Πολυχώρο Vault και βασίζεται στο έργο του Άκη Δήμου. Λίγο πριν την έναρξη των παραστάσεων, μας μίλησε για την εν λόγω δουλειά του, για το lockdown και, φυσικά, για τα επόμενα σχέδιά του. 

Από το 2005-2006 που ερμηνεύσατε τον Μαξ ποιοι είναι οι κοινοί τόποι προσέγγισης του έργου από την πλευρά αυτή τη φορά του σκηνοθέτη;

Καταρχάς ο κοινός τόπος είναι το ίδιο το έργο του Άκη Δήμου.  Ένας συγγραφέας που εκτιμώ ιδιαίτερα σε όλα τα επίπεδα. Οι συμβολισμοί του έργου, ο ποιητικός ρεαλισμός, η "δίψα" των ηρώων για αγάπη, για έρωτα, για ζωή τελικά. Οι κραυγές τους και οι ψίθυροι. Η τάση φυγής για το γοητευτικό "άγνωστο". Τα γκρεμισμένα τους όνειρα, η ανάγκη για βαθιές εξομολογήσεις , οι εφιαλτικές αποκαλύψεις, το αβάσταχτο παρόν, η "φρεναρισμένη παιδικότητα", το χιούμορ σε στιγμές. Στοιχεία πολύτιμα που προσπάθησα να "φωτίσω" σκηνοθετικά, αντιμετωπίζοντας κατά κύρια βάση το έργο και την  παράσταση, ως ένα σκοτεινό, ατμοσφαιρικό, αλληγορικό παραμύθι! Και συμβολικά και αισθητικά!  Πάντα με την πολύτιμη συμβολή όλων των συνεργατών-συντελεστών της παράστασης!  Νιώθω πως από την πλευρά του σκηνοθέτη αυτή τη φορά, έχω ένα δυνατό πλεονέκτημα (πέρα από τους δύο υπέροχους πρωταγωνιστές τον Πάρι Σκαρτσολιά και την Εύη Τσάφου ,όπως και όλους τους συνεργάτες μου)! Το ότι φέρω μέσα μου τον Μαξ (καταρχάς ερμηνευτικά από την  πλευρά του ηθοποιού) και επίσης την εμπειρία που έχω αποκομίσει  σε αυτό το διάστημα των 16 χρόνων που έχουν μεσολαβήσει από το πρώτο ανέβασμα (όπου συμπρωταγωνιστούσα με την σπουδαία συνάδελφο Γιάννα Κανελλοπούλου κάτω από την πολύτιμη σκηνοθετική ματιά του Θόδωρου Γράμψα).  Στοιχεία που αν και δεν "φαίνονται" σε πρώτο πλάνο θαρρώ πως υπάρχουν! Αισθάνομαι πως μέσα μου έγινε ένας γόνιμος διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Και με αυτή τη λογική έστησα σκηνοθετικά την παράσταση.

Constantinos Lepouris
Πείτε μας λίγα λόγια για τους δύο ήρωες, για τη Σαμάνθα και τον Μαξ

Ουσιαστικά σε αυτήν την ερώτηση απαντάω και πιο πάνω, με τα χαρακτηριστικά που έχω παραθέσει για τους ήρωες. Συμπληρώνοντας θα ήθελα να πω, πως ενώ πρόκειται για δυο πολύ νέα παιδιά από γραφής, όσο μελετούσα το έργο και προχωρούσαν οι πρόβες αισθανόμουν πως η πραγματική ηλικία των ηρώων δεν παίζει τόσο κυρίαρχο ρόλο. Εμπεριέχουν κατά τη γνώμη μου όλες τις ηλικίες! Θα μπορούσαν να ναι 20, 40, 60 ετών και να παιχτούν αντίστοιχα και από ηθοποιούς αυτών των ηλικιών. Φυσικά πρόκειται για μια δική μου αντίληψη για το πως βλέπω τη "Σαμάνθα και τον Μαξ". Αυτό είναι και ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που αγαπώ πολύ σε αυτό το έργο του Άκη Δήμου! Μιλάει συμβολικά και πανανθρώπινα! Θίγει "αρχετυπικά" ζητήματα. Τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται. Όσο "σκάβεις" τόσο βρίσκεις. Και έχει και άλλο! Άλλωστε η αλληγορία, η ποίηση και τα κρυφά νοήματα είναι στοιχεία που με αφορούν πολύ. Και σε αυτό το έργο κυριαρχούν! Θα ήθελα όμως αν μου επιτρέπετε, να σταθώ στους πρωταγωνιστές αυτής της παράστασης. Τον Πάρι Σκαρτσολιά και την Εύη Τσάφου! Δύο συναδέλφους που εκτιμώ βαθύτατα για το ήθος τους, το ταλέντο τους και κυρίως για τη διαθεσιμότητα και την εμπιστοσύνη που έδειξαν  στο πρόσωπο μου. Τους ευχαριστώ πολύ ξανά.

  Ένα έργο γραμμένο το 1996 με ποιο τρόπο μιλάει στο παρόν; Υπάρχουν Σαμάνθες και Μαξ σήμερα;

Για να απαντήσω στο πρώτο σκέλος της ερώτησης σας, ένα καλό θεατρικό έργο είτε είναι γραμμένο το 1996 είτε το 1896 λόγου χάρη, πάντα βρίσκει τρόπο να μιλήσει στο παρόν.  Στο αν υπάρχουν "Σαμάνθες και Μαξ" σήμερα, θα σας απαντήσω κατηγορηματικά: Απολύτως. Ειδικά στο "σήμερα" βρίσκω το συγκεκριμένο έργο εντελώς επίκαιρο. Μια διαπίστωση που από τη μια με χαροποιεί καλλιτεχνικά αφού είχα την τιμή να σκηνοθετήσω το συγκεκριμένο έργο, από την άλλη με προβληματίζει  βαθιά, διότι τα άγρια και οριακά θέματα που θίγει τα παρατηρώ πια γύρω μου και δίπλα μου.

Πώς βιώσατε ως καλλιτέχνης την πανδημία;

Σίγουρα όπως πολλοί συνάδελφοι (και όχι μόνο) με δυσκολία. Προσπάθησα (και προσπαθώ ακόμα) να αξιολογήσω την κατάσταση, να διατηρήσω την ψυχραιμία μου, στην περίοδο των lockdown να βρω δραστηριότητες που με συγκινούν (ανακάλυψα ένα καινούργιο χόμπυ με ξυλουργικές εργασίες, κατασκευές κτλ) και σίγουρα είχα άπλετο χρόνο να "συνομιλήσω" πιο ουσιαστικά με τον εαυτό μου.

Constantinos Lepouris
Η καινούρια σεζόν σας βρίσκει σε μια νέα σειρά στο κανάλι Open, πείτε μας δυο λόγια για τη σειρά «Σ αγαπώ μεν αλλά» και τον ρόλο σας σε αυτήν.

Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος που συμμετέχω σε αυτή  τη νέα σειρά στο OPEN TV καθώς και  στο ότι η μυθοπλασία δείχνει να επιστρέφει στο χώρο της τηλεόρασης δυναμικά. Γεγονός πολύ θετικό για όλους τους επαγγελματίες και τις ειδικότητες που δουλεύουν σε αυτή, αλλά και για το κοινό. Το «Σ’ αγαπάω μεν αλλά…» είναι μια φρέσκια και μοντέρνα κωμωδία, βασισμένη στην εξαιρετικά πετυχημένη ισραηλινή σειρά «Life isn’t everything». Παρακολουθούμε τη ζωή ενός νέου ζευγαριού (Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Ευσταθία Τσαπαρέλη) μέσα από κωμικές και τρυφερές καταστάσεις. Σαν να μην έφταναν τα δικά τους προβλήματα, γύρω τους οι οικογένειές τους, οι φίλοι τους και τα αφεντικά τους,(Χριστίνα Τσάφου, Βασίλης Χαλακατεβάκης, Εύη Δαέλη, Μαριέλλα Σαββίδου, Μιχάλης Πανάδης, Θοδωρής Αντωνιάδης, Χρήστος Σαπουντζής και η Άννα Ανδριανού)  οι οποίοι παρά τις καλές τους προθέσεις, δημιουργούν τα μεγαλύτερα μπερδέματα. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Μαρία Λάφη και στη μεταφορά του σεναρίου είναι οι Αντώνης Ανδρής, Μαργαρίτα Γερογιάννη, Ιωάννα Κανελλοπούλου και η Ρένα Ρίγγα.

Όσο για τον δικό μου ρόλο πρόκειται για τον Σοφοκλή, μία αινιγματική φιγούρα, στο πάρκο της γειτονιάς, που πάντοτε έχει μία φιλοσοφημένη άποψη για τη ζωή να μοιραστεί . Ο Σοφοκλής περιφέρεται στις ζωές των ηρώων, χωρίς ποτέ να προδίδει τί ακριβώς κάνει ο ίδιος, ή τί θέλει να πετύχει. Είναι ένας άστεγος; Είναι ένας φιλόσοφος του δρόμου; Είναι ένα όραμα που παρουσιάζεται όταν τον έχεις ανάγκη…; Κανένας δεν ξέρει, όμως το μόνο σίγουρο είναι πως η παρουσία του πάντοτε δίνει στους ήρωες κάτι να σκεφτούν. Τον έχω αγαπήσει πολύ αυτόν τον ήρωα διότι πέρα από το χιούμορ του με συγκινεί η ψυχή του.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Εκτός από τα γυρίσματα για τη σειρά και τη σκηνοθεσία που υπέγραψα στο θέατρο VAULT "Η ΣΑΜΑΝΘΑ ΚΑΙ Ο ΜΑΞ ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ" του 'Ακη Δήμου (θα παίζεται τα Σαββατοκύριακα του Οκτωβρίου ΓΙΑ 10 ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ") κάθε Κυριακή στις 8μμ, εμφανίζομαι στην "ΜΑΡΚΙΖΑ" στο Χαλάνδρι .΄Εναν όμορφο και φιλόξενο χώρο, ένα στέκι αγαπημένων φίλων θα μου επιτρέψετε να πω, όπου εκεί  παρέα με τους καταπληκτικούς μουσικούς Γιάννη Δεσποτάκη (κιθάρα) και Μανώλη Πασχαλίδη (μπουζούκι) μέσα από το LIVE "ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ",  φτιάξαμε ένα πρόγραμμα-αναδρομή στο υπέροχο ελληνικό τραγούδι (αρχοντορεμπέτικα, παλιά λαϊκά, κτλ) και τους σπουδαίους δημιουργούς του, απο το ΄50 έως και σήμερα. 

Επίσης έχω την χαρά, την τιμή και την μεγάλη ευθύνη να διδάσκω υποκριτική στη νεοσύστατη δραματική σχολή θεάτρου "ΕΚΤΗ ΤΕΧΝΗ", καθώς και στο θεατρικό εργαστήρι του Πέτρου Μπουσουλόπουλου "ΑΓΙΟΥΤΟ" στην Αθήνα.