Στέλιος Δημόπουλος: «Ο άνθρωπος μπορεί εύκολα να μεταπηδήσει από τη ζώνη του φωτός στου σκότους»

stelios-dimopoulos
ΠΕΜΠΤΗ, 13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2022

Ο Στέλιος Δημόπουλος, εκ των ηθοποιών που συμμετέχουν στην παράσταση του Παντελή Δεντάκη «THE SHOW……..Πόσο θ’αντέξουν;» που ανεβαίνει στο Μπάγκειον Ξενοδοχείο, μιλάει στο clickatlife.gr για τον ρόλο του παρουσιαστή, την ερημενεία του οποίου χαρακτηρίζει με ταξίδι στο τρενάκι του τρόμου σε Λούνα Παρκ στην κόλαση.

Εξηγεί τις ισχυρές λέξεις-κλειδιά που αποκωδικοποιούν το πανανθρώπινο έργο τέχνης για την ασύδοτη και άνευ ορίων κατασπάραξη της ανθρώπινης οντότητας χάριν τέρψεως και καλεί να δει την παράσταση όποιος παραμένει πνευματικά και ψυχικά ευαίσθητος. Μιλάει επίσης για την δεύτερη παράσταση στην οποία συμμετέχει, τα «Αξύριστα Πηγούνια», την Ελλάδα των γυναικοκτονιών και των οικονομικά νεκρών καλλιτεχνών. 

Τον Δεκέμβριο έκανε πρεμιέρα η παράσταση « THE SHOW ...Πόσο θα αντέξουν;» στην οποία συμμετέχετε. Πείτε μας δυο λόγια για το έργο.  

To«TheShow» είναι η θεατρική μεταφορά/διασκευή του κλασσικού έργου του Χόρας ΜακΚόι «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» η οποία έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό τη δεκαετία του ’70 με την ομότιτλη ταινία σε σκηνοθεσία Σίντνει Πόλακ.Το έργο του ΜακΚόι χρησιμοποιώντας ως βάση του τα περιστατικά που εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια ενός τηλε-μαραθωνίου χορού, εξαπολύει δριμύ κατηγορώ στο χώρο του θεάματος για την ασύδοτη και άνευ ορίων κατασπάραξη της ανθρώπινης οντότητας χάριν τέρψεως.

Ποιος είναι ο ρόλος σας και ποια η λειτουργία του στην εξέλιξη της ιστορίας;

Έχω την τύχη και την τιμή να ερμηνεύω ρόλο του παρουσιαστή. Έναν από τους πιο πολυδιάστατους, σκοτεινούς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες που έχω κληθεί να υποδυθώ. Ο παρουσιαστής απειλεί, εκβιάζει, κακοποιεί, πορώνει, διχάζει και μανιπιουλάρει τους πάντες και τα πάντα προκειμένου να πουλήσει το προϊόν του. Το να τον ερμηνεύεις μοιάζει με ταξίδι στο τρενάκι του τρόμου σε Λούνα Παρκ στην κόλαση.

domniki mitropoulou
Πώς τον προσεγγίζετε; 

Μεφιστοφελικά. Τα ανθρώπινα όρια είναι πολύ εύθραυστα. Ο άνθρωπος μπορεί πολύ εύκολα να μεταπηδήσει από τη ζώνη του φωτός στη ζώνη του σκότους ειδικά όταν το ευνοούν ευκαιριακές συνθήκες οικονομικού απανθρωπισμού. Θεωρώ ότι στην περίπτωση του παρουσιαστή δε μιλάμε πλέον για άνθρωπο αλλά για δαίμονα.Έναν ανθρώπινο δαίμονα που τρέφεται με οδύνη, δάκρυα και ιδρώτα και δυστυχώς ζει αναμεσά μας.

Είναι η «αξιοπρέπεια» η λέξη που ξεκλειδώνει την ουσία του έργου; 

Είναι πολυεπίπεδο το έργο του ΜακΚόι. Σίγουρα η λέξη «αξιοπρέπεια» περιστρέφεται γύρω από ένα πυλώνα δομικής σχεδόν φύσεως του έργου, αλλά εκτός αυτής θα πρέπει να αναφέρουμε και τις λέξεις «απόγνωση», «έλεγχος», «απελπισία», «φαιδρότητα» και «αδιέξοδο» ως εξίσου ισχυρές λέξεις-κλειδιά.

Η παράσταση βασίζεται στο μυθιστόρημα του Χόρας ΜακΚόι  «Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν». Παράλληλα αναπόφευκτα αναδύεται «Η κοινωνία του θεάματος» του Γκι Ντεμπόρ. Ποια είναι η κοινή θεματική; 

Θα έλεγα η αντεστραμμένη θεώρηση της πραγματικότητας. Ο Γκι Ντεμπόρ εισάγει τον όρο Weltanschaung όπερ κοσμοείδωλο, για να εξηγήσει την πλήρη μετάλλαξη της πραγματικότητας στον κόσμο του θεάματος. Κατά τον ίδιο, όταν μιλάμε για θέαμα μιλάμε apriori για στρέβλωση, όπου το εικονικό θεωρείται πραγματικό και τούμπαλιν.

Υπάρχει μια συγκλονιστική φράση στην «Κοινωνία του θεάματος» που λέει ότι το θέαμα ως συγκεκριμένη αντιστροφή της ζωής είναι η αυτόνομη κίνηση του μη-ζώντος.

Με λίγα λόγια το αόρατο νήμα που ενώνει τα δυο έργα είναι ότι το θέαμα αποτελεί το αρνητικό μιας φωτογραφίας. Όταν μιλάμε για θέαμα μιλάμε αυτομάτως για την αποτύπωση του θανάτου. Μιλάμε για ζωντανούς-νεκρούς.

domniki mitropoulou
Φαίνεται επίσης να συνομιλεί με το παγκόσμιο trend, τη σειρά Squid Game. Ισχύει κάτι τέτοιο; Πού συγκλίνουν και πού αποκλίνουν;  

Δε μπορώ να συγκρίνω ένα πανανθρώπινο έργο τέχνης τεραστίου μεγέθους όπως το έργο του ΜακΚόι με ένα pop τηλεοπτικό φαινόμενο όπως το SquidGame. Αν θα μπορούσα να βρω ένα αδιόρατο νήμα θα έλεγα ότι το Squid Game ενσωμάτωσε το κατηγορώ του «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» με ένα gore-γλάσο «Hostel». Στα πλαίσια της εμπορικότητας του βρήκα τίμια προσπάθεια το Squid Game.Απλά κατά τη γνώμη μου το στοιχείο που κάνει το έργο του ΜακΚόι πιο επίκαιρο από ποτέ είναι ότι δεν έχει ανάγκη το σοκ για να πετύχει το στόχο του. Είναι τόσο απελπιστικά οικείο και πραγματικό που δημιουργεί ερωτηματικά γύρω από το τι τελικά είναι ο άνθρωπος.

Το έργο μιλάει για μια κοινωνία σε παρακμή την οποία καμουφλάρει με τη λάμψη και την πολυτέλεια. Σίγουρα είναι σύγχρονο, είναι όμως και διαχρονικό, ειδικά αν σκεφτούμε πότε έγραψε το βιβλίο του ο ΜακΚόι. Τι μας λέει αυτό για την εξέλιξη της κοινωνίας; 

Μας λέει ότι όσο μεικ-απ και να βάλεις στον νεκρό για να τον καλλωπίσεις, ο νεκρός θα παραμείνει νεκρός.

Πώς «κάθεται» η παράσταση στον ιδιαίτερο χώρο του θεάτρου Μπάγκειον; 

Το Μπάγκειον χρησιμοποιήθηκε σχεδόν ως Site-Specific γι’αυτή την παράσταση. Μας ενδιέφερε πολύ η δυναμική του σε συνδυασμό με την έκπτωτη κατάσταση του. Αποτελεί ο ίδιος ο χώρος ένα δραματουργικό σχόλιο. Το “TheShow” λαμβάνει χώρα σε ένα χώρο απαράμιλλης αισθητικής και εντυπωσιασμού που ανά πάσα ώρα και στιγμή κινδυνεύει να πέσει στο κεφάλι μας.

domniki mitropoulou / domniki mitropoulou
Σε ποιο κοινό πιστεύτε πως θα έχει απήχηση η παράσταση; 

Σε οποιοδήποτε κοινό παραμένει πνευματικά και ψυχικά ευαίσθητο. Σε ανθρώπους που θέλουν να δουν θέατρο που εγείρει ερωτήματα και προβληματίζει. Η αν θες σε ανθρώπους που χαλάνε τη ζαχαρένια τους. Γενικά απευθύνεται σε ανθρώπους που προσπαθούν να παραμείνουν άνθρωποι.

Παράλληλα σας βρίσκουμε στην παράσταση «Αξύριστα Πηγούνια», άλλο ένα έργο με έντονο κοινωνικό «λόγο». Πείτε μας δύο λόγια.  

Τα Αξύριστα Πηγούνια είναι ένα κατά την άποψημου σπουδαίο νεοελληνικό έργο του Γιάννη Τσίρου που επιχειρεί να κάνει βιοψία στο καρκίνωμα της γυναικοκτονίας, της βλαχιάς και της ψευτοματσίλας. Είναι ένα έργο δυστυχώς πιο επίκαιρο από ποτέ.

Στα «Αξύριστα Πηγούνια» έχετε τον «φωτεινό» ρόλο που θέλει να αλλάξει τα πράγματα, που αντιδρά στις «φυσιολογικές» ανδρικές συμπεριφορές. Τι πιστεύτε ότι χρειάζεται για να αλλάξει η Ελλάδα των δεκάδων γυναικοκτονιών και της γυναικείας κακοποίησης; 

Να αρχίσουμε να μαθαίνουμε τους γιούς μας να φροντίζουν τα κορίτσια σα λουλούδια και όχι να τις Γ****Ε.

Θα βοηθούσε αρκετά πιστεύω το να ΜΗΝ τις βιάζουν και το να ΜΗΝ τις σκοτώνουν.

Θα βοηθούσε νομίζω ακόμη να επιτρέπαμε στις γυναίκες να φοράνε ό,τι γουστάρουν, να μπορούν να κάνουν με το σώμα τους ότι επιθυμούν και τέλος ίσως βοηθούσε να τους επιτρέπουμε να μπορούν αν θέλουν να ΜΗΝ κάνουν οικογένεια.

Γενικά νομίζω θα βοηθούσε πολύ να τις φροντίζουμε.

Αλλά δεν είμαι και σίγουρος.

Επόμενα σχέδια; 

Να παραμείνω υγιής σωματικά και ψυχολογικά, να φροντίσω να είμαι καλός πνευματικός πατέρας για δυο μωράκλες, τον Ορέστη και το Μπίλυ, και να καταφέρουμε να βρούμε τρόπο να συνεχίσουμε το The Show και τη νέα σεζόν γιατί το αγαπάμε πολύ.

domniki mitropoulou
Πώς είναι το θέατρο στον καιρό του κορωνοϊού; Υπάρχουν δυσκολίες, περίοδοι παύσης και ενδοσκόπησης και πλέον ξανά η αβεβαιότητα που τροφοδοτεί η παραλλαγή Όμικρον.  

Είναι τόσο υποτιμημένη η τέχνη του ηθοποιού σε αυτή τη χώρα που ο μέσος ηθοποιός/καλλιτέχνης έχει μετατραπεί σε κατσαρίδα.Κυριολεκτικά όχι καφκικά. Παίζουμε απλήρωτοι, εξευτελισμένοι με συμβόλαια που προξενούν γέλια και μισθούς που αν αναφερθούν θα θεωρήσετε ότι σας δουλεύω.

Παλεύει το ΣΕΗ και ο καθένας μόνος του να θέσει όρους αξιοπρέπειας σε ένα σμπαραλιασμένο σύστημα που μας κατασπαράζει.

Και μετά έσκασε η πανδημία η οποία ανατίναξε όλους μα όλους τους κλάδους και μαζί με αυτούς και το θέατρο, φυσικά.

Καλλιτέχνης σε αυτή τη χώρα ίσον οικονομικά ΝΕΚΡΟΣ.

Οπότε ποιος καλλιτέχνης να χαμπαριάσει τι?

Η δυσκολία και η ενδοσκόπηση και το να μαζεύει κανείς συνεχώς τα κομμάτια του είναι πλέον για το μέσο ηθοποιόβιολογική διαδικασία.

Το θέατρο έχει πληγεί λοιπόν, πολύ και βαθιά.

Απαιτείται μεγάλη δύναμη για να επιβιώσει ο χώρος τόσο από την πλευρά των ανθρώπων της τέχνης όσο και από την πλευρά του κοινού. Ο καλλιτέχνης οφείλει να υπηρετεί την τέχνη του άφοβα και ο θεατής οφείλει να μη φοβάται ένα χώρο που τηρούνται όλα μα όλα τα πρωτόκολλα προστασίας.

Εν κατακλείδι, εμπιστοσύνη να έχουμε ο ένας στον άλλο και όλα θα πάνε καλά.

ΙΩΑΝΝΑ ΒΑΡΔΑΛΑΧΑΚΗ / [email protected]

Info
Ξενοδοχείο Μπάγκειον, Πλατεία Ομονοίας 18
Δευτέρα-Τρίτη 21:00
Προπώληση εισιτηρίων: ticketservices.gr