Δήμητρα Κούζα: «Η τέχνη πάντα θα υπάρχει και ο κάθε καλλιτέχνης θα βρει έναν προσωπικό τρόπο αντίδρασης»

pteruga Kaplanidis
ΤΡΙΤΗ, 01 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022

Η Δήμητρα Κούζα συμμετέχει στην παράσταση «Πτέρυγα» στο Θέατρο Χώρος. Εμείς μιλήσαμε για αυτή της τη συμμετοχή αλλά και για την πορεία της ως εδώ, καθώς και για τα επόμενα σχέδιά της, εκεί που μόνο ονειρεύεται και εκείνα που οδεύουν προς την υλοποίηση.

Η Δήμητρα Κούζα γεννήθηκε στη Δράμα και μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη με το πέρας του Λυκείου. Εκεί σπούδασε στη δραματική σχολή του Κρατικού θεάτρου Βορείου Ελλάδος και έζησε τα πρώτα μου χρόνια ως επαγγελματίας ηθοποιός. Στην Αθήνα ήρθε το 2009 όπου ζει μέχρι και σήμερα.

Τα επαγγελματικά της όνειρα όταν ήταν μικρή ποικίλαν: «Είχαν περάσει διάφορες σκέψεις από το μυαλό μου όπως γιατρός, αρχαιολόγος, αγγλική φιλολογία. Αλλά νομίζω τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν πραγματική επιθυμία. Σαν παιδί είχα μεγάλη αγάπη στον κινηματογράφο και έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με την υποκριτική».

Η απόφαση ουσιαστικά ήρθα όταν έπαιξε πρώτη φορά σε παράσταση. «Μόλις είχα τελειώσει την δευτέρα Λυκείου. Ήταν καλοκαίρι και βρισκόμουν στη Δράμα. Ήμασταν μια ομάδα ανθρώπων, με τους οποίους κρατάω μέχρι και σήμερα επαφές και η Έλενα είχε αναλάβει να το σκηνοθετήσει. Αυτή η πρώτη παράσταση έγινε η αφορμή για να ασχοληθώ με το θέατρο. Κατάλαβα ότι αυτό θέλω να κάνω. Γοητεύτηκα πάρα πολύ την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στη σκηνή».

Στην διάρκεια του lockdown μόλις είχε ολοκληρώσει τις πρόβες για την Πτέρυγα και η ομάδα είχε προλάβει να κάνει ελάχιστες παραστάσεις. «Ταυτόχρονα, στο θέατρο είχαμε προγραμματισμό για όλη τη θεατρική σεζόν με παραγωγές, φιλοξενίες, μαθήματα, σεμινάρια. Θα ήταν μια χρονιά πολύ γεμάτη. Όλο αυτό με την καραντίνα μου στοίχησε πάρα πολύ. Απογοητεύτηκα τον πρώτο καιρό. Και λόγω της Πτέρυγας. Είναι μια παράσταση που αγαπώ ιδιαίτερα. Και γιατί γενικότερα ένιωσα ότι όλες αυτές οι παραγωγές δεν κατάφεραν να βρουν το δρόμο τους και να υλοποιηθούν. Ήμουν αρκετά απαισιόδοξη για το πώς θα μπορέσουμε να επανέλθουμε. Στη δεύτερη καραντίνα αποφάσισα ότι θα εκμεταλλευτώ το χρόνο που είχα μπροστά μου. Συνέχισα να δουλεύω από το σπίτι, ώστε όταν θα χαλάρωναν τα μέτρα να είμαστε όσο το δυνατόν πιο έτοιμοι. Συνειδητοποίησα ότι είχα πολύ χρόνο στη διάθεση μου για να κάνω πράγματα που θέλω, χωρίς βιασύνη και άγχος και να τα απολαύσω. Αποφάσισα να το δω σαν μια καλή ευκαιρία και την αξιοποίησα!»

Για τη σημασία της τέχνης σε δύσκολες συγκυρίες όπως αυτή που διανύουμε, η ηθοποιός εξηγεί: «Η τέχνη θα συνεχίσει να υπάρχει και ο κάθε καλλιτέχνης θα βρει έναν διαφορετικό, προσωπικό τρόπο να αντιδράσει. Νομίζω ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις Τέχνες είναι κάπως εκπαιδευμένοι ούτως ή άλλως στο να ελίσσονται και να βρίσκουν καινούριους τρόπους να προσαρμόζονται σε καινούριες συνθήκες. Ακριβώς επειδή η τέχνη μιμείται και εμπνέεται διαρκώς από την καθημερινότητα και την επικαιρότητα, πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες μπορούν και προσαρμόζονται γρήγορα σε αυτό που συμβαίνει γύρω τους».

Η Δήμητρα αυτό το διάστημα συμμετέχει στην παράσταση Πτέρυγα, για την οποία μας λέει:«Η Πτέρυγα είναι μια μαιευτική πτέρυγα ενός νοσοκομείου. Παρακολουθούμε την πορεία ενός ζευγαριού κατά τη διάρκεια της δύσκολης εγκυμοσύνης της κοπέλας. Λόγω της δυσκολίας αυτής, η κοπέλα βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ μιας πραγματικής-βιολογικής και μιας πιο ονειρικής-πνευματικής κατάστασης που βιώνει. Στο πλαίσιο του ονειρικού κόσμου, μπροστά της ζωντανεύουν μνήμες από πρόσωπα και καταστάσεις που βίωσε, αλλά και διάφορα πιθανά σενάρια για την έκβαση της εγκυμοσύνης της. Η παράσταση μιλάει για τα όρια της αντοχής ενός ανθρώπου, τα οποία είναι ανεξάντλητα. Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να ξεπερνάει κάθε λογική σκέψη και φόβο, προκειμένου να υπερβεί μια δύσκολη συνθήκη. Στην παράσταση αφηγούμαστε την ιστορία και τη διαδρομή της κοπέλας προς τον τοκετό μέσα από εικόνες και σωματικές δράσεις, δεν υπάρχει κείμενο με τη μορφή θεατρικού έργου. Αυτό που αφηγείται είναι το σώμα. Ο λόγος είναι συμπλήρωμα στις εικόνες που έχουν χτιστεί για να ειπωθεί αυτή η ιστορία. Παρόλο που η παράσταση δημιουργήθηκε πριν τον Covid, τυχαίνει να έχει μια περίεργη σύνδεση με τα όσα βιώσαμε όλοι τα τελευταία χρόνια λόγω της πανδημίας. Η ηρωίδα περνάει μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα σε αυτήν την Πτέρυγα. Μέσα στο κλειστό περιβάλλον όπου ζει, παλεύει να κρατήσει ζωντανή την αισιοδοξία της ότι όλα θα πάνε καλά. Βιώνει τη δική της προσωπική καραντίνα, προσπαθώντας να κρατήσει δυνατή την πίστη  και την αντοχή της. Να νικήσει το θάνατο και να φέρει τη ζωή.

Όσο για τα επόμενα σχέδιά της, αυτά περιλαμβάνουν ένα...ταξίδι στον χρόνο και τις Βάκχες στο θέατρο Χώρος. «Είναι μια παραγωγή», εξηγεί, «που λόγω της πανδημίας έχει αργήσει να υλοποιηθεί και ανυπομονούμε. Επίσης, τον Απρίλιο θα παρουσιάσουμε ένα αναλόγιο της Άλκηστις του Ευριπίδη στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος με ένα θίασο εξαιρετικών ηθοποιών».