Παναγιώτα Βιτετζάκη: «Έλκομαι από την γνησιότητα οπουδήποτε κι αν την βρίσκω»

panagioti-blink
ΠΕΜΠΤΗ, 31 ΜΑΡΤΙΟΥ 2022

Γνωρίζουμε την πρωταγωνίστρια της παράστασης Blink.

Το Blink είναι η ιστορία δύo νέων ανθρώπων, της Σόφι και του Τζόνα, οι οποίοι ζουν στο σύγχρονο Νότιο Λονδίνο. Δύο νέοι στην πρώτη μετεφηβική τους νιότη, οι οποίοι μετακόμισαν στη μεγάλη πόλη από την επαρχία για να αποδράσουν από τα οικογενειακά τους τραύματα. Κατοικούν στο ίδιο κτίριο και ξεκινούν μέσω μιας κάμερας-οθόνης ενδοεπικοινωνίας μια ιδιόρρυθμη κι ανομολόγητη σχέση. Είναι ο τρόπος τους να εκφράσουν το ερωτικό τους ενδιαφέρον. Ένα ατύχημα στο δρόμο θα τους φέρει πιο κοντά, αναγκάζοντάς τους να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο. Το ερώτημα αν η Σόφι και ο Τζόνα είναι ικανοί να ομολογήσουν και να ζήσουν έναν έρωτα.

Εμείς συναντήσαμε την Σόφι, κατά κόσμον Παναγιώτα Βιτετζάκη και μαζί της μιλήσαμε για την παράσταση, αλλά και για την προσωπική της πορεία και τα μελλοντικά της σχέδια.

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Πού γεννήθηκες; Τι σπουδές έχεις κάνει; Πού ζεις σήμερα;

Γεννήθηκα στην Αθήνα και τα τελευταία χρόνια η γειτονιά μου είναι το Θησείο με το οποίο είμαι ερωτευμένη. Ως προς τις σπουδές, τελείωσα αρχικά το τμήμα Οικονομικής Επιστήμης της ΑΣΟΕΕ γιατί ως γνωστόν στην ελληνική κοινωνία «το παιδί πρέπει να βγάλει πανεπιστήμιο»! Μετά που ωρίμασα, είπα να ακούσω την ψυχή μου και σπούδασα δραματική στο Ωδείο Αθηνών.

Μικρή τι ήθελες να γίνεις;

Ηθοποιός από τότε που με θυμάμαι. Και χορεύτρια επίσης, αλλά αυτό ήταν κάτι που ήξερα πως δεν θα μπορέσει να γίνει, κι ας είχα ταλέντο, καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα για μαθήματα.

Θυμάσαι τη στιγμή που αποφάσισες ότι θα ασχοληθείς με την υποκριτική; Υπήρξε κάποια αφορμή; Κάποια παράσταση που είδες; Κάποιο γεγονός;

Πάντα ήξερα πως θα γίνω ηθοποιός. Το θέμα ήταν πότε θα το αποφάσιζα στην πράξη. Όταν είχε βγει η ταινία «Νύφες» του Βούλγαρη, πήγα να την δω στον κινηματογράφο τέσσερις φορές. Εκεί είπα: «Θα το κάνω! Έστω και αν αξιωθώ μόνο μια φορά στη ζωή μου να συμμετέχω σε κάτι που μπορεί να με ταράζει και να με δονεί έτσι. Γι’ αυτή τη φορά και μόνο είμαι διατεθειμένη να θυσιάσω το safe zone  μου». Ήταν μια σιωπηλή υπόσχεση που έδωσα τότε στον εαυτό μου ώστε να μπορώ να με κοιτάξω στον καθρέφτη 20 χρόνια μετά. Και χαίρομαι πολύ που κράτησα την υπόσχεσή μου.

Ποιες είναι οι καλλιτεχνικές σου επιρροές;

Θα μπορούσα να αναφέρω ανάκατα ονόματα όπως Κισλόφσκι, Ταρκόφσκι, Φελίνι, Σορεντίνο, Eugen Doga, Πράισνερ, Τολστόι, Πλάτωνας, Κρισναμούρτι, Μπέργκμαν, Μοσχολιού, Βάνου, Χιώτης, Αγγελάκας και η ετερόκλιτη λίστα να μη σταματάει. Κατάλαβα μεγαλώνοντας πως οποιαδήποτε μορφή έκφρασης έχει αλήθεια με συγκινεί άρα έλκομαι από την γνησιότητα οπουδήποτε κι αν την βρίσκω.

Μίλησέ μου για την παράσταση που συμμετέχεις

Το «Blink» είναι ένα έργο που μας αφηγείται πώς δύο νέοι συνάπτουν σχέση μέσω μιας κάμερας ενδοεπικοινωνίας και πώς υποδέχονται τη νέα τους πραγματικότητα όταν καλούνται να συνεχίσουν τη σχέση τους από κοντά, χωρίς πια την «βοήθεια-ασφάλεια» της τεχνολογίας.

Ποια η ιδιαιτερότητα του έργου; Και ποια η επικαιρότητά του;

Η γραφή του έργου μπορεί να ξενίζει σε πρώτη φάση καθώς όλα εκτυλίσσονται πολύ γρήγορα και ξαφνικά. Μέσα σε ένα «blink», δηλαδή μέσα σε ένα ανοιγόκλειμα βλεφάρου μπορεί να έρθουν άνθρωποι και καταστάσεις, να αναστατώσουν τη ζωή σου και να ξαναγυρίσεις στην κανονικότητά σου. Και δεν έχει συμβεί και τίποτα. Και κάπως έτσι, σε αυτό το fast forward της ζωής μας διαδραματίζεται και το κουκλοθέατρο των διαδικτυακών μέσων, καθιστώντας μας ανεκπαίδευτους (για να μην πω ανάπηρους) να αγαπήσουμε από κοντά. Ενόψει του covid-19 που το διαδίκτυο έγινε αναγκαστικός τρόπο ζωής για όλους μας, νομίζω πως το blink έγινε πιο επίκαιρο από ποτέ. Όχι πως δεν ήταν ήδη βέβαια, καθώς είναι ένα σύγχρονο έργο που μιλάει ακριβώς για την μάστιγα της εποχής μας. Για το πώς το διαδίκτυο μπορεί να έχει επηρεάσει τις ανθρώπινες σχέσεις μας.

Σε τι φάση σε πέτυχε καλλιτεχνικά το lockdown;

Ήμουν από τους τυχερούς που είχα τηλεοπτική στέγη, οπότε δε βίωσα σε προσωπικό επίπεδο την βιοποριστική αγωνία των περισσότερων συναδέλφων μου. Βέβαια, σε αυτές τις περιπτώσεις η δεινή κατάσταση του διπλανού σου δεν μπορεί να σε αφήσει ανεπηρέαστο και αμέτοχο. Θεατρικά ήταν να μεταφέρουμε από τότε το «blink» από τη σκηνή του Φάουστ σε αυτήν του θέατρο του Νέου Κόσμου αλλά όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει! Μας πρόλαβαν τα γεγονότα. Από ό,τι φαίνεται όμως ποτέ δεν είναι αργά!

Πώς βίωσες την περίοδο της καραντίνας;

Στην πρώτη, έκανα τόσα εποικοδομητικά πράγματα (ξεκίνησα χειμερινή κολύμβηση, έτρεχα 10 km την ημέρα, διάβαζα πολύ, έβλεπα ταινίες, έκανα διαλογισμό) που δεν με έφτανε ο χρόνος. Με βοήθησαν πολύ οι περίπατοί μου στο ιστορικό κέντρο και στον λόφο Φιλοπάππου. Η επαφή με την φύση λειτούργησε ψυχοθεραπευτικά. Στη δεύτερη νομίζω απασφάλισα και έπεσα σε μελαγχολία. Ε, δεν είναι φυσιολογικές καταστάσεις αυτές! Πόσο να αντέξεις; Ειδικά αν είσαι νέος άνθρωπος πάνω στα δημιουργικά σου χρόνια!

Πώς οφείλουν οι άνθρωποι της Τέχνης να λειτουργήσουν και να δράσουν αυτή την περίοδο ώστε να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες και να μείνουν ζωντανοί;

Σίγουρα όταν βάλλεται μια ομάδα, οφείλει να δράσει συλλογικά αν θέλει να παραμείνει βιώσιμη. Οπότε για μένα ο πυρήνας της απάντησης που θα μπορούσα να δώσω είναι να είμαστε ενωμένοι και να μην λειτουργούμε με βάση μόνο τα ατομικά του συμφέροντα ο καθένας. Μόνο αν συσπειρωθούμε μπροστά σε μια τέτοια δύσκολη περίοδο έχουμε ελπίδες να την ξεπεράσουμε. Επίσης, όπως λένε «δεν είναι οι αλλαγές που πονάνε αλλά η αντίστασή μας σε αυτές». Οπότε ίσως η ελαστικότητά μας στο να αποδεχτούμε πως τα πράγματα για κάποιο καιρό δεν θα είναι όπως τα θυμόμασταν και η κατανόησή μας πως θα χρειαστεί να στραφούμε σε νέα μονοπάτια, μας το κάνει όλο αυτό λιγότερο επώδυνο.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις όταν τελειώσει όλη αυτή η κατάσταση που έχει προκαλέσει η πανδημία;

Νομίζω ένα πολύ μεγάλο ταξίδι ή ένα πολύ αλλά πολύ μεγάλο πάρτυ! Από αυτά που δεν χωράς να περάσεις και χύνονται τα ποτά επάνω σου και ανακατεύονται με τον ιδρώτα από τον χορό που έχεις ρίξει.

Επόμενα σχέδια;

Μόλις τελείωσα τα γυρίσματα της ταινίας «Η Κόμισσα της Φάμπρικας» που θα προβληθεί στον alpha και είμαι σε συζητήσεις για την ερχόμενη τηλεοπτική χρονιά. Όσο για το «blink», συζητάμε το ενδεχόμενο του χρόνου να το συνεχίσουμε στο θέατρο του Νέου Κόσμου.

Ποιο είναι το κρυφό σου όνειρο που θα ήθελες να γίνει πραγματικότητα;

Μεγαλώνοντας παύω να κρατάω κρυφά τα όνειρά μου. Και βασικά παύω να έχω όνειρα. Επιθυμίες έχω που προσπαθώ να τις υλοποιήσω. Όπως τα παιδιά. Επιθυμούν, δεν ονειρεύονται. Ακόμα κι αν οι επιθυμίες τους είναι άπιαστα όνειρα. Δεν υπάρχει για αυτά κάτι το ανεκπλήρωτο. Έτσι θέλω να αντιμετωπίζω και εγώ τη ζωή πια και ας ξέρω την αλήθεια!