Είδαμε την παράσταση «Τι ζούμε, ρε;»

ti-zoume-re Elina Giounanli
ΤΡΙΤΗ, 05 ΙΟΥΛΙΟΥ 2022

Στο θέατρο Άλσος.

Όταν ονομάζεσαι Δήμητρα Παπαδοπούλου και ζεις στην Ελλάδα του σήμερα σίγουρα έχεις άπειρα πράγματα να θίξεις για την πραγματικότητα της κοινωνίας μας, τις αδυναμίες και τα στραβά της. Και όταν είσαι ένας τόσο χαρισματικός άνθρωπος δεν μπορεί να παρά να ανεβαίνει αυτόματα ο πήχης όταν καταπιάνεσαι με το είδος της επιθεώρησης.

Η παράσταση «Τι ζούμε, ρε;» χρησιμοποιεί τη φόρμα της επιθεώρησης χωρίς να εγκλωβίζεται μέσα σε αυτή. Διαθέτει δύο δομικά στοιχεία, το κείμενο και τη μουσική, τα οποία στήνονται σε νούμερα με αρχή, μέση, τέλος, τραγούδι που «κλειδώνει» το τέλος, μια άποψη γύρω από το εκάστοτε θέμα να υποβόσκει και διάρκεια που δεν «ξεχειλώνει».

Συνολικά πρόκειται για μια απολαυστική παράσταση, με τη σκηνοθεσία του Θοδωρή Αθερίδη να αφήνεται στο κείμενο εκμεταλλευόμενη τις ερμηνείες του καστ*, το σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη να εξυπηρετεί τη ροή του έργου και τη μουσική της Μαρίζας Ρίζου να κλέβει την παράσταση.

Elina Giounanli

Δίνοντας το στίγμα της βάσης του έργου στην αρχή, Δήμητρα Παπαδοπούλου και Θοδωρής Αθερίδης μας καλωσορίζουν στη σκηνή «πατώντας» πάνω στο τηλεοπτικό «Σ’ αγαπώ- Μ’ αγαπάς» για να διερωτηθούν πώς θα κάνουν επιθεώρηση στη συνέχεια. 

Επιθεώρηση λοιπόν κάνουν καλά, η ώρα ρέει με χιούμορ και θέαμα, και χωρίς να δυσανασχετείς με την τρίωρη διάρκεια. Γίνεται επίσης προσπάθεια να συνδυαστεί το εμπορικό με το ποιοτικό, με καθαρή την επιλογή να αποφεύγεται το χυδαίο, παρόλο που τελικά επικρατεί το χιούμορ- και ίσως και η θεματολογία- που είναι «προσβάσιμο» στο μεγάλο κοινό.

Το κείμενο της παράστασης απελευθερώνεται αλλά μεμονωμένα, λειτουργώντας σαν παρατηρητής της κοινωνίας και της πολιτικής- η εκπρόσωπος της ΜΚΟ που μιλάει για αλληλεγγύη και την ίδια ώρα διώχνει τον ναρκομανή, η αναφορά στη Σάσα Σταμάτη, ο χαρακτηρισμός δικτάτορας στον Πούτιν, το σχόλιο για τον Πλεύρη, η ιστορία με τα παιδιά και τα greeklish, το ρεπορτάζ για το περιβάλλον στην επαρχία που αποδεικνύει πώς πολλοί από εμάς αδιαφορούν για το τι συμβαίνει πέρα από τον μικρόκοσμό μας, το νούμερο με το fat-shaming. 

Συχνά όμως υποπέφτει στις ευκολίες της κοινοτυπίας- με τον γκαντέμη Μητσοτάκη που γουρλώνει τα μάτια και τα αγγλικά του Τσίπρα- και σε μια κάπως ξεπερασμένη αισθητική- με τον Κρητικό που ψάχνει την τουαλέτα. 

Από την άλλη, αξίζει να σημειωθεί ότι γίνεται μια θαρραλέα παρουσίαση κάποιων ζητημάτων, όπως για την Αριστερά ή την τυραννία της πολιτικής ορθότητας, που είναι εύκολα «παρεξηγήσιμα». Στη σκηνή γίνεται υπεράσπιση αυτών των θέσων με «όπλο» το στοιχείο της υπερβολής που καλεί τον θεατή να γελάσει ακόμη και όταν διαφωνεί, ή βρίσκει αστοχίες. 

Έχουν χωρέσει όλα τα θέματα στην παράσταση; Σαφώς και όχι. Με κάποια δεν ασχολείται καν, και με κάποια άλλα ασχολείται ελαφρώς. Κάποια νούμερα επίσης είναι σαφώς πιο επιτυχημένα από άλλα, κάποια σώζονται στα πέναλτι και κάποια ίσως δεν χρειάζονταν καθόλου. Πάντως κορυφαίο αναμφισβήτητα είναι το μουσικό κομμάτι Club του Πάνου Μουζουράκη, ενώ από τις καλύτερες στιγμές της παράστασης είναι η συνύπαρξη επί σκηνής των παγκόσμιων ηγετών και ο φιλόλογος του Κρατερού Κατσούλη. 

ΙΩΑΝΝΑ ΒΑΡΔΑΛΑΧΑΚΗ- [email protected]

* Μαζί με την Δήμητρα Παπαδοπούλου παίζουν στη σκηνή οι ηθοποιοί (αλφαβητικά): Θοδωρής Αθερίδης, Θανάσης Αλευράς, Κώστας Αποστολάκης, Ηλιάνα Γαϊτάνη, Λευτέρης Ελευθερίου, Κρατερός Κατσούλης, Ελένη Κοκκίδου, Κώστας Κόκλας, Αντώνης Κρόμπας, Ροζαμάλια Κυρίου, Νίκη Λάμη, Αντώνης Λουδάρος, Στράτος Λύκος, Πάνος Μουζουράκης, Παρθένα Χοροζίδου.

Info
Έως 7/08
Θέατρο ΑΛΣΟΣ
Πέμπτη έως Κυριακή 20:30
Προπώληση