Eλένη Μπούκλη: Το «Σπιρτόκουτο The Μusical» είναι τα συναισθήματα στην υπερβολή τους

eleni-mpoukli
ΤΡΙΤΗ, 10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2023

Η Eλένη Μπούκλη, η οποία συμμετέχει στο «Σπιρτόκουτο: The Μusical» που παρουσιάζεται στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, μιλάει στο clickatlife για το τρελό γέλιο της παράστασης και πώς καλλιεργεί την ασφυξία, ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει την κινηματογραφική ταινία του Γιάννη Οικονομίδη στην οποία βασίζεται το μιούζικαλ που σκηνοθετεί ο Γιάννης Νιάρρος.

«Είναι τα συναισθήματα στην υπερβολή τους», λέει χαρακτηριστικά προσθέτοντας ότι ο πυρήνας της ιστορίας αφορά ένα θέμα που δεν είναι μόνο ελληνικό. «Στην Ελλάδα το εκφράζουμε με ουρλιαχτά, δε σημαίνει όμως ότι κάποιος δεν ουρλιάζει και μέσα του», σημειώνει. 

Για την ίδια το θέατρο που θέλει να κάνει είναι αυτό που συγκινεί, ενώ κοιτώντας γύρω της παρατηρεί ότι υπάρχει οργή που δεν οδηγεί σε κάποια αλλαγή αλλά μόνο σε εκτόνωση. 

Συμμετέχετε στην παράσταση «Σπιρτόκουτο: The Musical», την οποία έχει αγκαλιάσει το κοινό. Η επιτυχία της οδήγησε μάλιστα στη απόφαση να παραταθούν οι παραστάσεις μέχρι τις 22 Ιανουαρίου. Πώς νιώθετε που είστε μέρος μιας παράστασης που αναβιώνει και διασκευάζει μια κλασική ελληνικής ταινίας;

Μεγάλη χαρά νιώθω και είμαι πολύ ευγνώμων γι’ αυτή την παράσταση και την ομάδα. Από τη στιγμή που το άκουσα ότι μετά από είκοσι χρόνια, αυτή η ταινία έρχεται πάλι μπροστά, μου δημιουργήθηκε μεγάλη περιέργεια, κάτι θελουμε να θυμηθούμε σκέφτηκα. Κι εγώ θυμήθηκα πολλά, είναι σαν να συνομιλώ με τον εαυτό μου τότε, όταν είχα δει την ταινία και τώρα. 

Πόσο κοντά και πόσο μακριά είναι παράσταση από την ταινία;

Στα δικά μου μάτια είναι πολύ κοντά η παράσταση με την ταινία. Το θέμα και το συναίσθημα παραμένει το ίδιο. Το διαφορετικό είναι ότι η παράσταση είναι σαν να έχει πάρει κομμάτι κομμάτι την ταινία και το κάθε ένα κομμάτι να το έχει κάνει τεράστιο, σαν να είναι το κεντρικό θέμα. Το σατιρίζει και στο πετάει ολόκληρο, γι’ αυτό και λιγώνεις, ξεχειλίζει όλο. 

Έχετε δηλώσει ότι μόλις ακούτε για το «Σπιρτόκουτο» σας έρχεται κατευθείαν μια αίσθηση σαν να στενεύει ο χώρος. Η ασφυξία ήταν από βασικά στοιχεία που έκαναν γοητευτική μέσα στην «ασχήμια» της καθημερινότητας της ελληνικής οικογένειας την ταινία. Το βλέπουμε αυτό στην παράσταση. Και πώς;

Το βλέπουμε φυσικά. Για ‘ μένα αυτό που έλεγα πριν ότι ξεχειλίζουν όλα, αυτό είναι που μου προκαλεί και την ασφυξία. Το γέλιο, το τρελό γέλιο δημιουργεί αυτό τον στενό χώρο όταν μετά έρχεται μια παύση. Είναι τα συναισθήματα στην υπερβολή τους, μου θυμίζει σαν να βλέπω ζώα που ψάχνουν για φαγητό και θέλουν να φάνε το ένα το άλλο. 

Η αγαπημένη σας ατάκα από την παράσταση;

Η αγαπημένη μου σκηνή είναι του Δημήτρη και της Μαρίας όταν του λέει να της ζητήσει συγγνώμη. Όταν στην παράστασή μας η Αγορίτσα του λέει «κάνε κάτι», κι εννοεί να κάνει κάτι για εκείνη κι εκείνος της λέει θα «κάνω κάτι», θα κάνω το μαγαζί. Κάθε φορά με συγκινεί, πώς χάνονται οι άνθρωποι στα λόγια, σκέφτομαι την ώρα που το βλέπω, αυτοί να έχουν κοιταχτεί ποτέ στα μάτια; 

Είχατε καθόλου ανησυχία για το αποτέλεσμα, γιατί πρόκειται σίγουρα για ένα τολμηρό, τρελό εγχείρημα;

Δεν είχα ανησυχία, όχι. Είχαν αφιερωθεί  τόσο πολύ σε όλο αυτό πριν ξεκινήσουμε οι συντελεστές, που όταν ξεκινήσαμε απλά μετά κύλησε. Αμφιβολίες είχα πριν ξεκινήσουμε, γιατί για τη δίκη μου ιδιοσυγκρασία ήταν κάτι πολυ διαφορετικό, με το που μας μίλησαν όμως ο Γιάννης κι ο Αλέξανδρος και συναντηθήκαμε όλοι οι ηθοποιοί, δεν ξανασκέφτηκα τίποτα. 

Όλοι εναντίον όλων. Το «Σπιρτόκουτο» βάζει στο επίκεντρο την ελληνική οικογένεια αποδομώντας την. Θεωρείτε όμως ότι αφορά ένα ελληνικό θέμα, ή μήπως φωτίζει περισσότερο καθολικούς προβληματισμούς;

Δεν είναι μόνο ελληνικό θέμα, απλά σε άλλες χώρες το εκφράζουν αλλιώς. Ο πόνος, η οργή, η θλίψη, ο φθόνος που βλέπουμε σ’ αυτό το ζευγάρι, σ’ αυτή την οικογένεια, υπάρχει μέσα σε όλους μας. Στην Ελλάδα το εκφράζουμε με ουρλιαχτά, δε σημαίνει όμως ότι κάποιος δεν ουρλιάζει και μέσα του. Ίδιο πράγμα είναι. 

Ανδρέας Σιμόπουλος
Τι μουσική ακούγεται στην παράσταση;

Στην παράσταση ακούγονται τα πάντα! Από trap μέχρι Αττίκ και από Disney μέχρι βαρύ λαϊκό. Ναι κι εγώ από τη μουσική ξεκίνησα και πάντα εκεί οδηγούμαι.

Ασχολείστε και εσείς με την μουσική, έτσι; Πώς μεταπηδήσατε στον χώρο της υποκριτικής;

Στο μυαλό μου δεν έχει διαφορά η μουσική με το θέατρο, όταν τραγουδάω κι όταν παίζω μου φαίνεται το ίδιο, δεν τα ξεχωρίζω μέσα μου. Άλλωστε κι όταν μιλάμε, τραγούδι είναι. 

Τι θέατρο θέλετε να κάνετε;

Θέατρο που να μιλάει στην καρδιά και να συγκινεί. Μ ‘ αρέσει να συγκινούμαι κι όταν αυτό συμβαίνει και στην εργασία μου είναι πολύτιμο.

Επόμενα σχέδια;

Τα επόμενα σχέδια είναι μια σειρά, που θα βγει τον Φεβρουάριο στον Ant1+  που λέγεται «στα 4», κι έχει να κάνει με τη ζωή μιας κοπέλας με αναπηρία. Επίσης είμαι στη διαδικασία ενός δικού μου μουσικού project. 

Μετά την πανδημία, ένας πόλεμος στο κατώφλι της Ευρώπης και μια ενεργειακή κρίση σε πλήρη εξέλιξη. Παράλληλα, κάποιοι μιλούν για σημείο καμπής που θα μπορούσε να είναι ευκαιρία αλλά και απειλή. Πώς βλέπετε εσείς τα πράγματα;

Τα πράγματα τα βιώνω προσωπικά, ό,τι υπάρχει γύρω μου υπάρχει και μέσα μου, δε μπορώ να κατηγορήσω κάποιον άλλο πια. Τα τελευταία χρόνια είδα ότι όλη αυτή η οργή για το γύρω μου, δεν οδηγεί σε κάποια αλλαγή αλλά μόνο σε εκτόνωση. Ωραίο είναι κι αυτό αλλά φέτος ήταν η χρόνια που αναρωτήθηκα, πόσο; Ξεκινάω από ‘ μένα, από γύρω μου και το ανοίγω. Από τον τρόπο που διδάσκω τους μαθητές μου, από τον τρόπο που ξυπνάω, από το πως θα μιλήσω σε έναν άνθρωπο στο δρόμο, από το πως στέκομαι απέναντι στη ζωή. Όταν είμαι στο τώρα, νιώθω τα πράγματα να ανθίζουν. 

ΙΩΑΝΝΑ ΒΑΡΔΑΛΑΧΑΚΗ- [email protected]

Διαβάστε ακόμα: Είδαμε την παράσταση «Σπιρτόκουτο: The Μusical»

Info
Έως 22 Ιανουαρίου 2023
Στέγη Ιδρύματος Ωνάση- Κεντρική Σκηνή
Τετάρτη - Κυριακή 20:30
Προπώληση

Συντελεστές
Βασισμένο στην ταινία του Γιάννη Οικονομίδη
Μουσική: Γιάννης Νιάρρος, Αλέξανδρος Λιβιτσάνος
Λιμπρέτο: Γιάννης Οικονομίδης, Δώρης Αυγερινόπουλος
Σκηνοθεσία - Στίχοι: Γιάννης Νιάρρος
Χορογραφίες: Γιώτα Καλλιμάνη
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Γιάννης Οικονομίδης
Καλλιτεχνική Επιμέλεια για τη Στέγη: Αφροδίτη Παναγιωτάκου
Ενορχήστρωση & Μουσική Διεύθυνση: Αλέξανδρος Λιβιτσάνος
Σκηνικό: Εύα Γουλάκου
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Ηχοληψία: Γιάννης Λαμπρόπουλος
Σχεδιασμός Ήχου: Mανώλης Μανουσάκης
Φωνητική διδασκαλία: Μαργαρίτα Παπαδημητρίου
Συνεργάτες μουσικής δραματουργίας: Γιώργος Κουτλής & Βασίλης Μαγουλιώτης

Ηθοποιοί-Ερμηνευτές: Γιάννης Αναστασάκης, Αγορίτσα Οικονόμου, Μάριος Σαραντίδης, Γιώργος Κατσής, Αποστόλης Ψυχράμης, Νάνσυ Σιδέρη, Δάφνη Δαυίδ, Βασίλης Δημακόπουλος, Δανάη Μουτσοπούλου, Eλένη Μπούκλη, Θεοδοσία Σαββάκη

Μουσικοί: Σοφία Ευκλείδου (τσέλο), Δημήτρης Κλωνής (ντραμς), Αλέξανδρος Λιβιτσάνος (πλήκτρα), Γιώργος Μπουλντής (μπάσο), Σπύρος Nίκας (σαξόφωνο), Βασίλης Παναγιωτόπουλος (τρομπόνι), Γιάννης Παπαδόπουλος (πιάνο), Kώστας Σαπούνης (τρομπέτα), Δημήτρης Στασινός (κιθάρα)

Βοηθός Σκηνοθέτη: Αναστασία Στυλιανίδη
Β' Βοηθός Σκηνοθέτη: Ισαβέλλα Κασιμάτη
Βοηθός Ενορχηστρωτή: Γιώργος Καρούμπαλος
Βοηθός Σκηνογράφου: Έλλη Παπαδάκη
Βοηθοί ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα Ντεληθέου, Βασιλική Σουρρή
Βοηθός Παραγωγής: Νίκος Χαραλαμπίδης
Εκτέλεση Παραγωγής: POLYPLANITY Productions, Γιολάντα Μαρκοπούλου & Βίκυ Στρατάκη  Παραγωγή: Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση