Από την Σμαρώ Κώτσια, Θεατρολόγο - Κριτικό Θεάτρου.

ΣΕ  ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  ΜΙΣΤΡΙΩΤΗ

ΣΤΗΝ  ΠΕΙΡΑΙΩΣ  260

Η γνησιότητα μιας συλλογής 13 επιστολών του Πλάτωνα αμφισβητείται, εκτός από την Ζ' επιστλή, η οποία αποδίδεται σε αυτόν. Ο Πλάτωνας (428/427-348/347) γράφει αυτήν την επιστολή τέσσερα χρόνια πριν τον θάνατό του, μια εποχή μεγάλης πνευματικής ένδειας και ηθικής και πολιτικής κρίσης. Πρόκειται για ένα προσωπικό κείμενο, με έντονο απολογητικό χαρακτήρα, το οποίο απευθύνεται στους συγγενείς και στους φίλους του δολοφονημένου επιστήθιου φίλου του Δίωνα, στις Συρακούσες. Η επιστολή εμπεριέχει τον πολιτικό απολογισμό του φιλοσόφου και αποτελεί μια μορφή πνευματικής παρακαταθήκης.

Ο Αλέξανδρος Μιστριώτης, πολύπλευρος δημιουργός: σκηνοθέτης, λογοτέχνης, ποιητής, βίντεο καλλιτέχνης, παρουσίασε το έργο "Η  Ζ' επιστολή ή ο απογοητευμένος Πλάτωνας", στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, στην Πειραιώς 260.

Ένας σκηνικός χώρος κατάρρευσης, διάλυσης, εγκατάλειψης σηματοδοτεί έναν κόσμο σε φθορά από όπου ξεπροβάλλουν , εν είδει συμβόλων, αγάλματα μικρού μεγέθους, ασκώντας με αυτόν τον τρόπο καυστική κριτική στο σήμερα: το περίφημο Άγαλμα της Ελευθερίας (έκπτωση ηθικών και πολιτικών επιλογών), το άγαλμα της  τέλειας ομορφιάς και αρμονίας η Αφροδίτη του Botticelli ( έκπτωση πολιτισμικών αξιών). Αυτό το έξυπνο σκηνικό σύμπαν λειτουργεί ως ένας επιπλέον χαρακτήρας στην παράσταση, ο οοποίος 'συνομιλεί' βουβά αλλά με ισχύ εκκωφαντικών ντεσιμπέλ με τον λόγο του Πλάτωνα, αναδεικνύοντας την πολυτιμότητα αυτού του πλατωνικού πεδίου στοχασμού.

Ο Πλάτωνας 'αναδύεται' μέσα από αυτά τα απομεινάρια παρηκμασμένων πολιτισμών επιβλητικός, αγέρωχος και ταυτόχρονα απολογητικός εκθέτοντας την πολιτική του διαδρομή  στην Αθήνα, κυρίως όμως στις Συρακούσες, τα  πιστεύω του σχετικά με τη δύναμη και τη δυναμική των δίκαιων νόμων και την πεποίθησή του ότι η πολιτική είναι μια περιπέτεια πολύπλοκη, ευμετάβλητη και απρόβλεπτη και για αυτό εντάσσει σε αυτήν, ως απαραίτητη προϋπόθεση, την ηθική και τη φιλοσοφία.

Ο Αλέξανδρος Μιστριώτης, ως δραματουργός και σκηνοθέτης της παράστασης, επιχειρεί να δώσει θεατρική πνοή σε αυτήν την επιστολή. Ένα τολμηρό και άκρως απαιτητικό εγχείρημα του οποίου ο χειρισμός απαιτεί εμπνευσμένη δραματουργία και εύστροφες σκηνοθετικές λύσεις, διότι το κείμενο δεν διαθέτει καμία θεατρικότητα. Δυστυχώς η δραματουργία είναι ισχνή εισάγοντας έναν αφηγητή, ο οποίος εντάσσει στο προσωπικό του σύμπαν την παρουσία του φιλοσόφου και του πολιτικού του λόγου. Η δε αδύναμη σκηνοθετική προσέγγιση δεν μπόρεσε να συγκροτήσει μια δεμένη παράσταση με ροή και ρυθμό, δουλεύοντας με ένα διανοητικό εργαλείο τέτοιας πυκνότητας. Εκτός βέβαια από την διαμόρφωση του σκηνικού χώρου από τον Βασίλη Ντάβρο που κατορθώνει να δώσει σκηνική υπόσταση σε μια λοξή κριτική ματιά του σκηνοθέτη σχετικά με τα όσα συμβαίνουν σήμερα αλλά και τότε, παλιά, πολύ..... πολύ παλιά, εντοπίζοντας μια μελαγχολική διάθεση στην επιστολή. Για αυτό άλλωστε προσθέτει στον τίτλο του έργου ένα έμμεσο  ειρωνικό σχόλιο "ή  ο απογοητευμένος Πλάτωνας". Η μουσική σύνθεση του Χρήστου Παραπαγκίδη και οι φωτισμοί του Σίμου Σαρκετζή συμβάλλουν, θετικά στη λειτουργία της παράστασης.

Ο πολύ καλός ηθοποιός Θωμάς Βελισσάρης, αν και σκηνοθετικά ακαθοδήγητος, επιστρατεύει την υποκριτική του δυνότητα και χάρη στην άρτια άρθρωσή του, την καθαρότητα στην  εκφορά του λόγου και τον σωστό τονισμό των λέξεων και των νοημάτων κατορθώνει να δώσει σκηνικό κύρος στο ρόλο του Πλάτωνα, να ακουστεί ο λόγος του και να γίνει εύληπτος από το κοινό. Επίσης  συμμετέχουν στην παράσταση ο ηθοποιός  Οδυσσέας Ζήκας και ο  Αλέξανδρος Μιστριώτης, ως αφηγητής.

 Διαβάστε περισσότερα.