Η παράσταση βγαίνει σε επιλεγμένα ανοιχτά θέατρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Η ατμόσφαιρα που επικρατεί αυτή την περίοδο στην Ελλάδα καθόλου δεν θυμίζει καλοκαιρινή ραστώνη καθώς το ενδιαφέρον πολιτικά, κοινωνικά και δημοσιογραφικά είναι στραμμένο σε πολλές εσωτερικές υποθέσεις που το λιγότερο που απαιτούν είναι μια πιο ενεργή και διαπεραστική ματιά από τον πολίτη.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον βγαίνει σε καλοκαιρινή περιοδεία η παράσταση «Ανεξάρτητα Κράτη» των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη, που καλεί τον θεατή να γίνει μάρτυρας μιας σημαντικής υπόθεσης στη χώρα και του τρόπου που καλύπτεται από τον Τύπο της εποχής.

Η παράσταση ξεκινάει από μια πραγματική υπόθεση (που εκτυλίχθηκε την περίοδο 1977-78)  για να πει μια ιστορία μυθοπλασίας που θίγει ωστόσο ζητήματα που χαρακτηρίζουν, μέχρι και σήμερα, την ελληνική πραγματικότητα.

Έχοντας μια σταθερή συνεργασία («Εθνικός Ελληνορώσων», «Κωλόκαιρος», «Έντα», «Αρμπάιτ») οι Αντώνης Τσιοτσιόπουλος και Γιώργος Παλούμπης έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους ρεαλιστικό θέατρο με ελληνικό κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο, και τα «Ανεξάρτητα κράτη» είναι το απόγειο αυτής της δημιουργικής σύμπραξης.

Άρθρο Στα έργα τους θίγουν ζητήματα όπως οι μηχανισμοί άσκησης της εξουσίας, η διαφθορά, η πατριαρχία, η εργασιακή πραγματικότητα, η δικαιοσύνη, ο ρόλος της μέσων ενημέρωσης, η ελευθερία του ατόμου και η οικογένεια, με τις ιστορίες τους να υπερβαίνουν την εποχή όπου τοποθετούνται γιατί πολύ απλά μιλάμε για μάλλον διαχρονικά ζητήματα, που είτε δεν αλλάζουν καθόλου είτε αλλάζουν αργά.

Φυσικά είναι τρομερά σημαντικό να θίγονται τέτοιου είδους θέματα, και μάλιστα μέσα από σύγχρονα έργα της ελληνικής δραματουργίας που μάλιστα δεν απευθύνονται στους «διαβασμένους» και τη διανόηση αλλά στον απλό, λαϊκό άνθρωπο.

Ωστόσο, το πιο σημαντικό για αυτές τις παραστάσεις –τόσο στις άκρως πετυχημένες μορφές τους, όπως τα «Ανεξάρτητα Κράτη» όσο και στις πιο αδύναμες προσπάθειες, όπως η φετινή «Έντα»- είναι ότι αφενός καταφέρνουν να μην υποπέσουν στην παγίδα του διδακτισμού και του καταγγελτικού χαρακτήρα- κάτι που είδαμε σε ένα βαθμό σε μια άλλη πολύ επιτυχημένη φετινή παράσταση, τον «Εχθρό του Λαού»-, αφετέρου φιλοδοξεί να μεταβάλλει, μέσω της αναζήτησης και της αμφιβολίας, τον τρόπο που καλείται το κοινό να προσεγγίσει την πραγματικότητα.

Στα «Ανεξάρτητα Κράτη» όλοι, ένας προς ένας οι συνάδελφοι της Μαρίας προδίδουν την ίδια, την αλήθεια και το δίκαιο, την δημοσιογραφία και το κοινό που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Είναι ξεκάθαρο ότι το δίκαιο είναι με το μέρος της.

Αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο είναι αν (ανα)γνωρίζουμε ότι λαμβάνουν χώρα τέτοιες καταστάσεις και τι θα έκανε ο καθένας μας αν βρισκόταν σε μια ανάλογη, αν συνειδητοποιούμε το μέγεθος της αδικίας και τον αντίκτυπο των πράξεών μας στους άλλους ανθρώπους.

Στην τέχνη το να λες στον θεατή πώς να σκέφτεται και να συμπεριφέρεται υπάγεται στην σφαίρα του διδακτισμού. Οι συνεργασίες των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη δεν είναι αυτή η περίπτωση και για αυτό ακριβώς δεν αποδυναμώνεται το μήνυμά τους, να νιώσει το κοινό την αδικία όχι επειδή γίνεται μακριά στη σκηνή αλλά επειδή αναγνωρίζει ότι θα μπορούσε να έχει συμβεί κάπου δίπλα μας στην (ελληνική) πραγματικότητα. Και ίσως έτσι να «μετακινηθεί» και κάπως.

Ιωάννα Βαρδαλαχάκη- [email protected]