Από την Σμαρώ Κώτσια, Θεατρολόγο - Κριτικό Θεάτρου.

Ο Αισχύλος, οκτώ χρόνια μετά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας (480π.χ,), στην οποία συμμετείχε ως οπλίτης, παρουσιάζει τους "Πέρσες", στο πλαίσιο των Μεγάλων Διονυσίων το 472π.χ. και κατακτά το πρώτο βραβείο. Πρόκειται για την πρώτη και  αρχαιότερη σωζόμενη τραγωδία, η οποία αντλεί το θέμα της από  ένα ιστορικό γεγονός. Σε αυτό το έργο ο Αισχύλος εξαίρει με πλάγιο τρόπο την αθηναϊκή δημοκρατία ενάντια στο περσικό απολυταρχικό καθεστώς και τον δεσποτικό επεκτατισμό, καθιστά σαφές ότι η αλαζονεία και η άμετρη φιλοδοξία της εξουσίας τιμωρείται προκαλώντας επώδυνες επιπτώσεις στους λαούς και εστιάζει στη συντριπτική ήττα του περσικού στρατού, στην απώλεια, το βαθύ πένθος και τον απέραντο πόνο του λαού που θρηνεί πατέρες, γιούς, αδέλφια, φίλους και συγγενείς.

Ο Χρήστος Θεοδωρίδης έχει διαμορφώσει μια καθαρά προσωπική σκηνοθετική γραφή, η οποία υπηρετεί ένα πολιτικό θέατρο με σαφείς θέσεις και απόψεις είτε πρόκειται για σύγχρονα έργα ή κλασσικά. Η σκηνοθετική του ματιά περικλείει μια πολυμορφική προσέγγιση με έντονο το στοιχείο της χορικότητας, της έντονης κίνησης, της επιβλητικής μουσικής και την χρήση του κλασικού μικροφώνου στο μέσο της σκηνής. Η σκηνοθετική φαρέτρα του Θεοδωρίδη στην παρθενική του κάθοδο  στο Αργολικό θέατρο φέρει όλα αυτά τα στοιχεία στην προσέγγιση του χορού στην τραγωδία του Αισχύλου ααφήνοντας δυστυχώς εκτεθειμένους τους βασικούς ερμηνευτές.

Η συνεργασία του σκηνοθέτη με την Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου και τον Παύλο Σούλη στη δραματουργική επεξεργασία του αρχικού κειμένου διαμορφώνει μια παράσταση με έντονο αντιπολεμικό χαρακτήρα προσδίδοντας μια οικουμενική διάσταση στο έργο ενισχύοντας ή και υπερτονίζοντας τον αντιπολεμικό πυρήνα της τραγωδίας. Αυτό δε επιτυγχάνεται δραματουργικά με τη μετακίνηση, την αντιμετάθεση, τον πολλαπλασιασμό, πρόσθεση ή αφαίρεση στίχων από την ποιητική και μεστή μετάφραση του Παναγιώτη Μουλλά καθώς και με την πρόσθετη χρήση αποσπασματων από σύγχρονα κείμενα ή ποιήματα.