Από την Σμαρώ Κώτσια, Θεατρολόγο - Κριτικό Θεάτρου.

Ο Γαλλομαροκινός καλλιτέχνης Mohamed el Khatib παρουσίασε την παράσταση "Ending in Beauty" -ουσιαστικά το πρώτο του έργο, βραβευμένο το 2016 με το Μεγάλο Βραβείο Δραματικής Λογοτεχνίας - στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, στην  Πειραιώς 260. Ο Μοhamed el Khatib είναι ένας πολυπράγμων δημιουργός, ο οποίος δραστηριοποιείται στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στη λογοτεχνία και στο μυθοπλαστικό ντοκιμαντέρ. Αποτελεί μια ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική περσόνα, η οποία προσεγγίζει με ποιητική διάθεση, χιούμορ, βαθιά ενσυναίσθηση και σεβασμό μεγάλες 'φέτες' ζωής: την καθημερινότητα, τον θάνατο, την απώλεια, το πένθος, την κρυφή ερωτική ζωή των ηλικιωμένων.

Πρόθεσή του ήταν να δημιουργήσει ένα κείμενο με συνεντεύξεις -συζητήσεις με τη μητέρα του. Ως μοναχογιός ανάμεσα σε τέσσερεις αδελφές, απολάμβανε μια ιδιαίτερη αδυναμία εκ μέρους της μητέρας του. Αυτό το αποδεικνύει το εξής γεγονός : όταν υπήρχε δυνατότητα μεταμόσχευσης (έπασχε από καρκίνο του ήπατος), αυτή αρνήθηκε επειδή, τότε, ο γιός της ήταν μικρός, 16 χρονών. Ο Khatib συνεχίζει  να ηχογραφεί συζητήσεις με τη μητέρα του στο νοσοκομείο, όταν αυτή νοσηλεύεται σε τελικό στάδιο του καρκίνου. Ο αναπόφευκτος θάνατός της, στις 20/2/1012, βάζει τέλος σε αυτό το καλλιτεχνικό πλάνο, το οποίο μετουσιώνεται σε μια άλλη μιρφή καλλιτεχνικής δημιουργίας,

Η παράσταση "Ending in Beauty", ισορροπεί με άνεση ανάμεσα στη  μυθοπλασία και το θέατρο ντοκουμέντο. Στο έργο, ο Khatib μετασκευάζει και ανασκευάζει 'κομμάτια ' μνήμης, τα οποία μοιράζεται με το κοινό, με απλό, λιτό, μελαγχολικό και ανθρώπινο τρόπο, χωρίς ίχνος δραματικής υπόκρισης. Μια άναρχη αφήγηση, φιλτραρισμένη μέσα στην παρηγορητική δύναμη της μνήμης, μια μορφή εκ βαθέων εξομολόγησης. Σκόρπιες μνήμες που σχετίζονται με τη νοσηλεία της μητέρας του, την κηδεία, τη μεταφορά της σορού από την Ορλεάνη στην Ταγγέρη, τη ταφή της.

Η παράσταση εξελίσσεται μέσα σε ένα πολύ απλό οπτικοακουστικό περιβάλλον, με αναμμένα τα φώτα πλατείας, υποτυπώδη δράση και τον ίδιο τον σκηνοθέτη με καθημερινά ρούχα να ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων του  με τη χρήση σημειώσεων,  σημειωματάριων και τη συνοδεία.της μουσικής από τη ξεκούρδιστη ορχήστρα από την κηδεία της μητέρας του.

Ο Mohamed el Khatib δημιουργεί μια πάρα πολύ απλή παράσταση χωρίς κλιμάκωση και ουσιαστικό φινάλε, η οποία φέρει έντονα  σημάδια κόπωσης από το 2016, με ένα, όμως,  βασικό προσόν: την πάλλουσα ειλικρινή του συναισθηματική κατάθεση.