Από την Σμαρώ Κώτσια, Θεατρολόγο - Κριτικό Θεάτρου.

Η ταλαντούχος ηθοποιός Κόρα Καρβούνη εισβάλλει δυναμικά στον  σκηνοθετικό  στίβο παρουσιάζοντας μια  καλογραμμένη,  διασκεδαστική  και  πανέξυπνη   κωμωδία,  η  οποία παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό,  με  τίτλο  "Χώρισε  με  Α.Ε. και  ΣΙΑ".  Ένας τίτλος ο οποίος φέρει επαγγελματικό χαρακτήρα, υποκρύπτοντας ταυτόχρονα μια παιγνιώδη διάθεση.

Ο Γάλλος πολυτάλαντος Tristan Petitgirard (Τριστάν Πτιζιράρ, 1976) ηθοποιός, συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης γράφει το έργο το 2015  και την ίδια χρονιά είναι υποψήφιος για το Βραβείο Moliere, στην κατηγορία του καλύτερου γαλλόφωνου συγγραφέα εν ζωή. Αν και το έργο είναι γραμμένο πριν 11 χρόνια, εντούτοις διαθέτει φρεσκάδα, έξυπνο χιούμορ και ένα σύγχρονο πνεύμα αναδεικνύοντας ότι το θέμα που διαπραγματεύεται είναι και θα είναι πάντα επίκαιρο προσαρμοσμένο, βέβαια, στις σύγχρονες μεθόδους αντιμετώπισής του. Το έργο φωτίζει την πολυπλοκότητα των ερωτικών σχέσεων και κυρίως όταν αυτός ο έρωτας φτάνει στη δύση του και τότε πρέπει να ειπωθεί το δύσκολο και σκληρό "χωρίζουμε". Η γραφή του Petitgirard στο συγκεκριμένο έργο υφολογικά είναι περισσότερο σύνθετη από μια ευχάριστη κωμωδία καταστάσεων. Η πένα του με  δεξιοτεχνία και καυστικό χιούμορ διεισδύει στον ψυχισμό των ηρώων και στις αδυναμίες τους, υπεισέρχεται σε ένα γαϊτανάκι από αλήθειες και ψέματα , προσεγγίζει τα ζωτικά ψεύδη που χρησιμοποιούνται ως ασπίδα προστασίας, ανιχνεύει  τη δυναμική που αναπτύσσεται στη σχέση των δύο φύλων και διαμορφώνει με εύστροφο τρόπο ένα παιχνίδι ελέγχου.

Ο Ερίκ ανοίγει ένα γραφείο προσφέροντας υπηρεσίες σε άτομα, τα οποία επιθυμούν να  χω- ρίσουν χωρίς να μπορούν να το ξεστομίσουν  στις/στους  μέχρι  πριν  από  λίγο  συντρόφους τους. Εδώ, παρεμβαίνει  με  πλήρη  εχεμύθεια,  ο  Ερίκ,   ως εκπρόσωπος  της   εταιρείας,  "Χώρισε με  Α.Ε. κ. ΣΙΑ", αναλαμβάνοντας  την  αποστολή για να ανακοινώσει κατ'οίκον την επιθυμία της/του πελάτη. Κάποτε όμως σε μια τέτοιου είδους αποστολή, ο Ερίκ συναντά την πρώην του, τη Γκαέλ, η οποία τον έχει εγκαταλείψει χωρίς καμία  δικαιολογία πριν επτά χρόνια.. Όταν οι τρεις τους:  ο Ερίκ, η Γκαέλ και ο Ιππόλυτος (ο επιθυμών να χωρίσει)  συναντώνται στο σθπίτι της Γκαέλ μπλέκονται σε μια δίνη ανατρεπτικών καταστάσεων και αποφάσεων.

Η σκηνοθετική ανάγνωση της Κόρας Καρβούνη αναδεικνύει με μαεστρία  όλους τους χυμούς αυτής της  κωμωδίας και προσεγγίζει με ευθύβολο τρόπο τις πολυδιάστατες σχέσεις των ηρώων. Ο φρενήρης ρυθμός, οι κοφτές ατάκες, η απίστευτη εναλλαγή αλήθειας και ψεύδους, οι απρόβλεπτες ανατροπές, η έντονη σωματικότητα, ο δυναμικός συναγωνισμός και ανταγωνισμός μεταξύ των ηρώων και η φοβερή χημεία μεταξύ των ηθοποιών διαμορφώνουν μια καλοκουρδισμένη και ιδιαίτερα επιτυχημένη παράσταση. Το σκηνικό της Ζωής Μολυβδά-Φαμέλη είναι τελείως αφαιρετικό και γυμνό από σκηνικά αντικείμενα. Μόνο προς το τέλος η Γκαέλ τοποθετεί μια μαύρη ταινία περιμετρικά της σκηνής οριοθετώντας τον χώρο και μετατρέποντάς τον εμφανώς σε ρινγκ, οδηγώντας συμβολικά στην τελική  αναμέτρηση (;) τους ήρωες και ουσιαστικά τα δύο φύλα. Οι φωτισμοί της ιδίας είναι απλοί, ψυχροί και αφήνουν τους ήρωες 'απογυμνωμένους' μπροστά στους θεατές. Η κίνηση της Φαίδρας Σούτου καίρια και καθοριστική αναδεικνύει την ικανότητα και την ευελιξία των ηθοποιών. Η δε μουσική του Φοίβου Δεληβοριά είναι ένα πολύτιμο δώρο για την παράσταση. Το τραγούδι του "Ο καθρέφτης", γραμμένο το 2003, σχολιάζει με πανέξυπνο τρόπο τον πυρήνα του έργου, παίζοντας εύστοχα με το είδωλο στον καθρέφτη και τον αντικατοπτρισμό του και φυσικά όλων των ηρώων με τον αντικατοπτρισμό που δημιουργεί  ο ένας στα μάτια του άλλου αλλά και στα δικά του.

Ο Μιχάλης Συριόπουλος, μετά από μια σύντομη αποχή από το θεατρικό σανίδι, πραγματοποιεί ένα  δυναμικό come back σαρώνοντας με το ταμπεραμέντο του και τις εξαιρετικές υποκριτικές του ικανότητες τη σκηνή, ενσαρκώνοντας έναν Ερίκ με ευαισθησία και ταυτόχρονα με δυναμισμό. Η Βάσω Καβαλλιεράτου πλάθει μια Γκαέλ γοητευτική, συναισθηματική, σαγηνευτική, σκληρή, αινιγματική, αισθαντική, μια εύθραυστη femme fatale με 'αλεξίσφαιρη' πανοπλία. Ο Στάθης Κόικας δημιουργεί με εκπληκτική ακρίβεια,  χιούμορ και πειθώ έναν Ιππόλυτο  αναποφάσιστο, δειλό, χωρίς ισχυρή θέληση, με ελάχιστες δυναμικές πλευρές  στον χαρακτήρα του, ένα πλάσμα που αφήνεται στην ροή των γεγονότων.