Των Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου.

Η εργασιακή πραγματικότητα δεν βρίσκει συχνά την θέση της στις ελληνικές σκηνές, και όταν το κάνει σπάνια ξεδιπλώνεται πάνω στη φόρμα του ρεαλισμού.

Στην παράσταση «Αρμπάιτ» όμως που παρουσιάζεται στο θέατρο Σταθμός για δεύτερη χρονιά έχουμε αυτή ακριβώς την περίπτωση. Δεν θα περίμενε άλλωστε κανείς κάτι διαφορετικό από ένα έργο που φέρει την υπογραφή των Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου.

Γνωστό το «είδος» τους πια, ακόμα και στις λιγότερο εύστοχες παραστάσεις τους έχουν κάτι εύστοχο να πουν μέσα από την δραματουργία τους. Στο «Αρμπάιτ» το λένε μέσα από πολλές, μικρές ιστορίες που δημιουργούν μια αποσπασματική και ταυτόχρονα πλήρη απεικόνιση της σύγχρονης εργασιακής ζωής.

Αν και η παράσταση δομείται πάνω σε γυναίκες ηρωίδες, αναδεικνύοντας την διαφορετικότητα της γυναικείας εμπειρίας στον χώρο εργασίας (από την παρενόχληση μέχρι την αλληλεγγύη), η παράσταση εστιάζει στην πιο ευρεία έννοια του εργάζεσθαι και πώς μπορεί να λάβει, και λαμβάνει, ασφυκτικές και εφιαλτικές διαστάσεις.

Από την ανεργία και τις αδιανόητα ατελείωτες απαιτήσεις για την πλήρωση μίας θέσης εργασίας μέχρι την συνύπαρξη με την ομάδα και τις δυσλειτουργίες της, από μία κακή (;) στιγμή που λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις και κατηγορίες περί ρατσιστικής συμπεριφοράς μέχρι την παρενόχληση μέσα στον εργασιακό χώρο, ή ακόμα χειρότερα την κακοποίηση παιδιών στους κόλπους ενός φαινομενικά ασφαλούς περιβάλλοντος απασχόλησής τους- με ό,τι αυτό μπορεί να συναπάγεται για μία ιδιωτική επιχείρηση-, η εργασιακή πραγματικότητα που παρουσιάζεται στη σκηνή θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από θρίλερ.

Δεν είναι όμως αυτή η σκέψη που κάνει κανείς παρακολουθώντας το «Αρμπάιτ». Αντιθέτως, όσα παρακολουθείς- ακόμα και στην υπερβολή τους- είναι σαν να τα έχεις ξαναζήσει. Γι’ αυτό και το γέλιο που βγαίνει, αποδεικνύεται διπλά πικρό, από την εξέλιξη της πλοκής και την αλήθεια που αναβλύζει.

Με αυτό το καλό υλικό, η παράσταση διαθέτει ρυθμό και κυλάει όμορφα από τη μία ιστορία στην άλλη, από το ένα (απλό αλλά πάντα ταιριαστό) σκηνικό στήσιμο στο άλλο. Η μετάβαση γίνεται διακριτικά, πότε με μικρά cut και πότε αξιοποιώντας χειροποίητες μελωδίες φτιαγμένες από χτυπήματα στον κουβά, ραπάρισμα ή εναπόθεση ρητών περί εργασίας.

Οι επτά γυναίκες που εμφανίζονται στη σκηνή (Σοφία Ακασοπούλου, Ελευθερία Αράκη, Θεοδώρα Βαλομάνδρα, Βίκυ Εδιάρογλου, Εύα Θεολόγη, Άννα Μαρίνου, Μαρίτσα Φωτιάδου ) φέρνουν ένα φρέσκο αέρα και αποτελούν τη βάση δυναμισμού της παράστασης. Σε στιγμές μπορεί να χάνουν τον ρυθμό τους, αλλά δεν εγκλωβίζονται και οι όποιες αδυναμίες παραμένουν μικρές.  

Αν έπρεπε να ξεχωρίζαμε μία θα ήταν η  Εύα Θεολόγη στον αβανταδόρικο ρόλο της εργοδότριας στην ιστορία με το αρχιτεκτονικό γραφείο, που πιθανώς συνοψίζει όλο το νόημα της παράστασης – και της εργασιακής πραγματικότητας, τουλάχιστον στην Ελλάδα: μία εργαζόμενη, η οποία δεν είναι σε θέση να γνωρίζει την αξία της δουλειάς της, φτάνει στα όρια της κατάρρευσης και ένα αφεντικό που απομυζά και… παίζει μέχρι που προκαλεί την έκρηξη της εργαζόμενης. Και μετά ακολουθεί μία μορφή νίκης. Είναι όμως νίκη;

Ιωάννα Βαρδαλαχάκη- [email protected]

Πληροφορίες και εισιτήρια